Ijob 41
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Reina-Valera 1909
1Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?
1¿SACARÁS tú al leviathán con el anzuelo, ó con la cuerda que le echares en su lengua?
2Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?
2¿Pondrás tú garfio en sus narices, y horadarás con espinas su quijada?
3Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn?
3¿Multiplicará él ruegos para contigo? ¿hablaráte él lisonjas?
4Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?
4¿Hará concierto contigo para que lo tomes por siervo perpetuo?
5Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?
5¿Jugarás tú con él como con pájaro, ó lo atarás para tus niñas?
6Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
6¿Harán de él banquete los compañeros? ¿partiránlo entre los mercaderes?
7Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?
7¿Cortarás tú con cuchillo su cuero, ó con asta de pescadores su cabeza?
8Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
8Pon tu mano sobre él; te acordarás de la batalla, y nunca más tornarás.
9Vidu, la espero ĉiun trompos; Jam ekvidinte ĝin, li falos.
9He aquí que la esperanza acerca de él será burlada: porque aun á su sola vista se desmayarán.
10Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin; Kiu do povas stari antaŭ Mi?
10Nadie hay tan osado que lo despierte: ¿quién pues podrá estar delante de mí?
11Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.
11¿Quién me ha anticipado, para que yo restituya? Todo lo que hay debajo del cielo es mío.
12Mi ne silentos pri ĝiaj membroj, Pri ĝia forto kaj bela staturo.
12Yo no callaré sus miembros, ni lo de sus fuerzas y la gracia de su disposición.
13Kiu povas levi ĝian veston? Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?
13¿Quién descubrirá la delantera de su vestidura? ¿quién se llegará á él con freno doble?
14Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo? Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.
14¿Quién abrirá las puertas de su rostro? Los órdenes de sus dientes espantan.
15Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
15La gloria de su vestido son escudos fuertes, cerrados entre sí estrechamente.
16Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
16El uno se junta con el otro, que viento no entra entre ellos.
17Unu alfortikiĝis al la alia, Interkuniĝis kaj ne disiĝas.
17Pegado está el uno con el otro, están trabados entre sí, que no se pueden apartar.
18Ĝia terno briligas lumon, Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.
18Con sus estornudos encienden lumbre, y sus ojos son como los párpados del alba.
19El ĝia buŝo eliras torĉoj, Elkuras flamaj fajreroj.
19De su boca salen hachas de fuego; centellas de fuego proceden.
20El ĝiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.
20De sus narices sale humo, como de una olla ó caldero que hierve.
21Ĝia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.
21Su aliento enciende los carbones, y de su boca sale llama.
22Sur ĝia kolo loĝas forto, Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.
22En su cerviz mora la fortaleza, y espárcese el desaliento delante de él.
23La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.
23Las partes momias de su carne están apretadas: están en él firmes, y no se mueven.
24Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono, Kaj fortika kiel suba muelŝtono.
24Su corazón es firme como una piedra, y fuerte como la muela de abajo.
25Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj, Konsterniĝas de teruro.
25De su grandeza tienen temor los fuertes, y á causa de su desfallecimiento hacen por purificarse.
26Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aŭ kiraso.
26Cuando alguno lo alcanzare, ni espada, ni lanza, ni dardo, ni coselete durará.
27Feron ĝi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
27El hierro estima por pajas, y el acero por leño podrido.
28Ne forpelos ĝin sago; Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.
28Saeta no le hace huir; las piedras de honda se le tornan aristas.
29Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon, Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.
29Tiene toda arma por hojarascas, y del blandir de la pica se burla.
30Sube ĝi havas akrajn pecetojn; Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.
30Por debajo tiene agudas conchas; Imprime su agudez en el suelo.
31Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon; La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.
31Hace hervir como una olla la profunda mar, y tórnala como una olla de ungüento.
32La vojo post ĝi lumas; La abismo aperas kiel grizaĵo.
32En pos de sí hace resplandecer la senda, que parece que la mar es cana.
33Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi; Ĝi estas kreita sentima.
33No hay sobre la tierra su semejante, hecho para nada temer.
34Ĝi rigardas malestime ĉion altan; Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.
34Menosprecia toda cosa alta: es rey sobre todos los soberbios.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.