Ijob 41
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?
1Leviathan te vaih neh na doek tih rhui neh a lai na yueh pah thai a?
2Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?
2A hnarhong ah canghlong na hen thai tih mutlo hling neh a kam na toeh a?
3Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn?
3Nang ham tah huithuinah loh puh vetih nang taengah a mongkawt la cal mai aya?
4Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?
4Nang taengah paipi a saii vetih anih te kumhal kah sal la na loh aya?
5Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?
5Anih te vaa bangla na luem puei vetih anih te na hula hamla na khih pa aya?
6Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
6Anih ham te thimpom rhoek tael uh thae vetih Kanaan laklo ah a paekboe uh aya?
7Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?
7A vin dongah palaphae neh, a lu dongah nga khohcung neh na bae sak thai a?
8Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
8Anih soah na kut tloeng lamtah poek laeh. Caemtloeknah khaw na koei voel mahpawh.
9Vidu, la espero ĉiun trompos; Jam ekvidinte ĝin, li falos.
9A ngaiuepnah khaw a laithae ni te. A mueimae mah a hut tang aya?
10Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin; Kiu do povas stari antaŭ Mi?
10Anih a haeng ham khaw a muen aih bal moenih. Te dongah ka mikhmuh ah aka pai thai te unim?
11Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.
11Kai n'doe bangla unim ka thuung eh? Vaan hmui kah boeih te kamah kah ni.
12Mi ne silentos pri ĝiaj membroj, Pri ĝia forto kaj bela staturo.
12Amah ham bueng pawt tih a olsai neh thayung thamal ol khaw, a phu dongkah a sakthen khaw ka phah ni.
13Kiu povas levi ĝian veston? Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?
13A pueinak te a hmai la ulong poelyoe pah. Kamrhui rhaepnit neh anih te ulong a paan?
14Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo? Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.
14A maelhmai kah thohkhaih te ulong a ong eh? A no khaw mueirhih la pin om.
15Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
15A lip photling a hoemnah khaw kutbuen neh a caek la a khaih.
16Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
16Khat te khat taengla tawn uh tih a laklo ah yilh khaw hue pawh.
17Unu alfortikiĝis al la alia, Interkuniĝis kaj ne disiĝas.
17Hlang he a manuca taengah balak tih a tuuk uh daengah ni a pam uh pawh.
18Ĝia terno briligas lumon, Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.
18A ikthi loh vangnah a thangthen tih a mik khaw mincang khosaeng banghui ni.
19El ĝia buŝo eliras torĉoj, Elkuras flamaj fajreroj.
19A ka lamkah hmaithoi thoeng tih hmai hli coe.
20El ĝiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.
20A hnarhong lamkah hmaikhu khaw voh neh canghlong a yawn bangla thoeng.
21Ĝia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.
21A hinglu loh hmai-alh a tak sak tih a ka lamloh hmaihluei thoeng.
22Sur ĝia kolo loĝas forto, Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.
22A rhawn ah a sarhi naeh tih a mikhmuh ah rhihnah loh malawk.
23La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.
23A saa laep te a pum dongah malh kap tih khok pawh.
24Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono, Kaj fortika kiel suba muelŝtono.
24A lungbuei te lungto bangla ning tih a dangkah phaklung bangla ning.
25Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj, Konsterniĝas de teruro.
25A boeimang vaengah tah tholh pocinah khui lamloh Pathen taengah bakuep uh.
26Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aŭ kiraso.
26Anih aka kae cunghang neh caai khaw, lungsong neh caempho khaw a thoh moenih.
27Feron ĝi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
27Thi te cangkong bangla, rhohum khaw keet thing bangla a poek.
28Ne forpelos ĝin sago; Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.
28Liva capa loh anih a yong sak moenih. Payai lungto pataeng anih taengah tah divawt la poeh.
29Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon, Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.
29Caemboh te divawt bangla a poek tih soe kah hinghuennah te a nueih thil.
30Sube ĝi havas akrajn pecetojn; Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.
30A hmui ah paikaek paihat la om dae tangnong soah sui a hnil.
31Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon; La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.
31A laedil te am bangla a tlawk sak tih tuitunli te anhoi bangla a khueh.
32La vojo post ĝi lumas; La abismo aperas kiel grizaĵo.
32A hnukah a hawn a phi sak tih tuidung khaw sampok bangla a poek.
33Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi; Ĝi estas kreita sentima.
33Paepnah om kolla a saii dongah laipi dongah anih aka tluk a om moenih.
34Ĝi rigardas malestime ĉion altan; Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.
34Aka sang boeih te a hmuh. Amah tah hlang oek koca boeih sokah manghai ni,” a ti nah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.