Job 41
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Vangt gij den Krokodil met de angel, Bindt ge hem de tong met koorden vast;
1Leviathan te vaih neh na doek tih rhui neh a lai na yueh pah thai a?
2Steekt ge hem een stok door de neus, Haalt ge een ring door zijn kaken;
2A hnarhong ah canghlong na hen thai tih mutlo hling neh a kam na toeh a?
3Zal hij heel veel tot u smeken, Of lieve woordjes tot u richten?
3Nang ham tah huithuinah loh puh vetih nang taengah a mongkawt la cal mai aya?
4Zal hij een contract met u sluiten, En neemt ge hem voorgoed in uw dienst;
4Nang taengah paipi a saii vetih anih te kumhal kah sal la na loh aya?
5Kunt ge met hem als met een vogeltje spelen, Bindt ge hem voor uw dochtertjes vast;
5Anih te vaa bangla na luem puei vetih anih te na hula hamla na khih pa aya?
6Kunnen uw makkers hem verhandelen, En onder de venters verdelen?
6Anih ham te thimpom rhoek tael uh thae vetih Kanaan laklo ah a paekboe uh aya?
7Kunt ge zijn huid met spiesen beplanten, Zijn kop met een vissersharpoen?
7A vin dongah palaphae neh, a lu dongah nga khohcung neh na bae sak thai a?
8Probeer eens, de hand op hem te leggen, Maar denk aan de strijd; ge doet het zeker niet weer,
8Anih soah na kut tloeng lamtah poek laeh. Caemtloeknah khaw na koei voel mahpawh.
9Want uw hoop komt vast bedrogen uit! Reeds bij zijn aanblik wordt men neergeslagen
9A ngaiuepnah khaw a laithae ni te. A mueimae mah a hut tang aya?
10Er is niemand vermetel genoeg, hem te wekken. Wie houdt voor hem stand,
10Anih a haeng ham khaw a muen aih bal moenih. Te dongah ka mikhmuh ah aka pai thai te unim?
11Wie treedt tegen hem op, en blijft ongedeerd: Onder de ganse hemel Is er niet één!
11Kai n'doe bangla unim ka thuung eh? Vaan hmui kah boeih te kamah kah ni.
12Ik wil niet zwijgen over zijn leden, Maar spreken over zijn nooit geëvenaarde kracht.
12Amah ham bueng pawt tih a olsai neh thayung thamal ol khaw, a phu dongkah a sakthen khaw ka phah ni.
13Wie heeft ooit zijn kleed opgelicht, Is doorgedrongen tussen zijn dubbel kuras?
13A pueinak te a hmai la ulong poelyoe pah. Kamrhui rhaepnit neh anih te ulong a paan?
14Wie opent de dubbele deur van zijn muil; Rondom zijn tanden verschrikking!
14A maelhmai kah thohkhaih te ulong a ong eh? A no khaw mueirhih la pin om.
15Zijn rug is als rijen van schilden, Die als een muur van steen hem omsluiten
15A lip photling a hoemnah khaw kutbuen neh a caek la a khaih.
16Het een ligt vlak naast het ander, Geen tocht kan er door;
16Khat te khat taengla tawn uh tih a laklo ah yilh khaw hue pawh.
17Ze grijpen aan elkander vast, En sluiten onscheidbaar aaneen.
17Hlang he a manuca taengah balak tih a tuuk uh daengah ni a pam uh pawh.
18Door zijn niezen danst het licht, Zijn ogen zijn als de wimpers van het morgenrood;
18A ikthi loh vangnah a thangthen tih a mik khaw mincang khosaeng banghui ni.
19Uit zijn muil steken toortsen, En schieten vuurvonken uit;
19A ka lamkah hmaithoi thoeng tih hmai hli coe.
20Er stijgt rook uit zijn neusgaten op, Als uit een dampende en ziedende ketel.
20A hnarhong lamkah hmaikhu khaw voh neh canghlong a yawn bangla thoeng.
21Zijn adem zet kolen in vuur, Uit zijn bek stijgen vlammen omhoog;
21A hinglu loh hmai-alh a tak sak tih a ka lamloh hmaihluei thoeng.
22In zijn nek zetelt kracht, Ontsteltenis danst voor hem uit;
22A rhawn ah a sarhi naeh tih a mikhmuh ah rhihnah loh malawk.
23Zijn vleeskwabben sluiten stevig aaneen, Onbeweeglijk aan hem vastgegoten;
23A saa laep te a pum dongah malh kap tih khok pawh.
24Zijn hart is vast als een kei, Hecht als een onderste molensteen:
24A lungbuei te lungto bangla ning tih a dangkah phaklung bangla ning.
25Voor zijn majesteit sidderen de baren Trekken de golven der zee zich terug.
25A boeimang vaengah tah tholh pocinah khui lamloh Pathen taengah bakuep uh.
26Het zwaard, dat hem treft, is er niet tegen bestand, Geen lans, geen speer en geen schicht.
26Anih aka kae cunghang neh caai khaw, lungsong neh caempho khaw a thoh moenih.
27Hij rekent het ijzer voor stro, Voor vermolmd hout het koper;
27Thi te cangkong bangla, rhohum khaw keet thing bangla a poek.
28Geen pijlen jagen hem op de vlucht, Slingerstenen zijn hem maar kaf;
28Liva capa loh anih a yong sak moenih. Payai lungto pataeng anih taengah tah divawt la poeh.
29Een werpspies schijnt hem een riet, Hij lacht om het suizen der knots.
29Caemboh te divawt bangla a poek tih soe kah hinghuennah te a nueih thil.
30Onder zijn buik zitten puntige scherven, Als een dorsslee krabt hij ermee op het slijk;
30A hmui ah paikaek paihat la om dae tangnong soah sui a hnil.
31Hij doet de afgrond koken als een ketel, Verandert de zee in een wierookpan;
31A laedil te am bangla a tlawk sak tih tuitunli te anhoi bangla a khueh.
32Achter hem aan een lichtend spoor, Als had de afgrond zilveren lokken.
32A hnukah a hawn a phi sak tih tuidung khaw sampok bangla a poek.
33Zijns gelijke is er op aarde niet; Geschapen, om niemand te vrezen;
33Paepnah om kolla a saii dongah laipi dongah anih aka tluk a om moenih.
34Op al wat trots is, ziet hij neer, Hij is koning over alle verscheurende beesten!
34Aka sang boeih te a hmuh. Amah tah hlang oek koca boeih sokah manghai ni,” a ti nah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.