Job 29
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
1Job loh amah kah a pom te a cong tih,
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
2“Kai he hlamat kah hla bangla aka khueh tih Pathen kah khohnin bangla kai aka tuem te unim?
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
3Amah loh a hmaithoi te ka lu soah a thangthen tih amah kah vangnah nen ni a hmuep ah khaw ka caeh.
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
4Ka cavaa tue vaengah khaw ka dap ah Pathen kah baecenol la ka om.
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
5Tlungthang te kai taengah om pueng tih, ka kaepvai ka ca rhoek om.
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
6Ka khokan te suknaeng neh a hluk tih lungpang loh kai ham situi sokca a long sak.
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
7Vangpuei vongka ah ka thoeng tih toltung ah ka ngolhmuen cikngae sak.
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
8Kai m'hmuh uh vaengah cadong rhoek te thuh uh. Patong rhoek khaw thoo uh tih pai uh.
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
9Mangpa rhoek loh olthui te a phah uh tih a kut te a ka dongla a khueh uh.
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
10Rhaengsang rhoek ol te a phah tih a lai khaw a dang dongla kap.
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
11Hna loh a yaak vaengah kai n'uem tih mik loh a hmuh vaengah kai n'rhalrhing sak.
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
12Mangdaeng loh bomnah a bih tih cadah neh a taengah aka bom aka om pawt khaw ka loeih sak.
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
13Hlang milh kah yoethennah te kai soah pai tih nuhmai kah lungbuei khaw ka tamhoe sak.
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
14Duengnah te ka bai tih hnikul bangla kai n'khuk. Ka tiktamnah he ka sammuei nah ni.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
15Mikdael taengah mik la, khokhaem taengah kho la ka om.
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
16Kai tah khodaeng taengah a napa la ka om tih ming pawt kah tuituknah te ka khe pah.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
17Boethae kah pumcu te ka thuk pah tih a no lamkah maeh te ka voeih pah.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
18Te dongah, “Ka bu ah ka pal mako,” ka ti tih laivin bangla khohnin ka puh.
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
19Ka yung loh tui taengla a muk tih buemtui loh ka cangvuei dongah rhaeh.
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
20Ka thangpomnah ka taengah thai tih ka lii ka kut dongah tinghil.
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
21Kai taengah a hnatun uh tih a lamtawn uh dongah ka cilsuep ham kuemsuem uh.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
22Ka ol hnukah talh uh voel pawt tih kai olthui he amih soah tla.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
23Kai ham tah khotlan bangla a lamtawn uh tih a ka loh tlankhol bangla a ang uh.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
24Amih taengah ka luem dae n'tangnah uh pawt tih ka maelhmai vangnah dongah khaw yalh uh pawh.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
25Amih kah longpuei te ka coelh tih boeilu la ka ngol. Caem lakli ah manghai bangla kho ka sak tih rhahdoe cangpoem akhaw a hloep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.