Job 30
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
1Tedae a kum la kai lakah aka noe long khaw kai taengah luem uh coeng. Te rhoek kah a napa pataeng ka boiva kah ui taengah khueh ham ka hnawt lah mako.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
2Amih kut dongkah thadueng khaw kai taengah metlam a om? Amih te a hminkhah lamni a paltham.
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
3Vaitahnah neh khokha rhamling lamkah pumhong loh hlaem vaengah khohaeng neh imrhong kah rhamrhae te a cilh.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
4Tangpuem dongkah baekkoi te a hlaek uh tih a buh la hlingcet yung a khueh.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
5A nam lamloh a haek uh tih amih taengah hlanghuen bangla a o uh.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
6Soklong cakhom kah laipi neh thaelsawk khui ah kho a sak.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
7Tangpuem khuiah pang uh tih lota hmuiah poem uh.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
8Aka ang ca rhoek neh ming mueh ca rhoek ni khohmuen lamloh a hawt uh.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
9Te dongah amih kah rhotoeng la ka om coeng tih amih taengah ol la ka om.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
10Kai aka tuei rhoek tah kai lamloh lakhla uh tih ka mikhmuh ah timtui khaw tuem uh pawh.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
11A lirhui lakah ka lirhui he pawl coeng. Te dongah kai he m'phaep tih ka mikhmuh ah kamrhui han tueih uh.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
12Ka bantang kah hlangyoe loh tlai ka kho a kalh. Amih kah rhainah caehlong te kai taengah a picai uh.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
13Ka talnah khuiah ka hawn a mak uh tih, amih aka bom pawt khaw hoeikhang uh.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
14A puut aka len bangla ael uh tih a khohli rhamrhael hmuiah paluet uh.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
15Kai soah mueirhih pai tih khohli bangla ka moeihoeihnah a hloem vaengah kai kah khangnah te khomai bangla a yah.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
16Kai lamloh ka hinglu a kingling coeng tih phacip phabaem khohnin loh kai n'tuuk.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
17Khoyin ah ka rhuh te ka pum dong lamloh a cueh. Kai aka thuek he a dim moenih.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
18Thadueng cungkuem dongah ka pueinak a phuelhthaih tih ka angkidung te rhawnmoep bangla ka vah.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
19Kai he dikpo khuila n'dong tih laipi neh hmaiphu bangla n'thuidoek.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
20Na taengah bomnah kam bih dae kai nan doo moenih. Ka pai akhaw kai he nan yakming moenih.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
21Kai soah a muen la na poeh tih na ban thaa neh kai nan konaeh thil.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
22Kai he khohli dongah nan phueih. Kai nan ngol thil vaengah kai nan paci sak tih lungming cueihnah a yawn.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
23Mulhing boeih kah tingtunnah im la dueknah neh kai nan mael sak ham khaw ka ming.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
24A yoethaenah khuiah bombihnah a yaak vaengah kut aka thueng he lairhok dongah a om moenih.
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
25Khohnin a mangkhak dongah ka rhap tih khodaeng dongah ka hinglu a omdam moenih.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
26A then ka lamtawn vaengah boethae ha pawk. Vangnah te ka ngaiuep vaengah a hmuep ha pai.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
27Ka bung he tlawk tih a kuemsuem moenih. Kai he phacip phabaem khohnin loh n'doe.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
28Khomik a tal dongah maelhmai a hmuep la ka cet. Hlangping neh ka pai tih ka pang.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
29Pongui kah a manuca neh tuirhuk vanu kah a hui la ka om.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
30Ka vin khaw kamah dong lamloh mu tih ka rhuh khaw kholing neh tlum coeng.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
31Ka rhotoeng te nguekcoinah la, ka phavi rhah ol la poeh.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.