Job 28
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Zeker, er is een plaats, waaruit het zilver komt, Een oord, waar het goud wordt gewassen,
1Cak ham a khorhui om tih sui ham khaw a ciil nah hmuen om.
2Het ijzer uit de bodem gehaald, De steen tot koper gesmolten;
2Thicung khaw laipi lamloh a loh tih lungto te rhohum la a tlae.
3Waar men in de uiterste duisternis doordringt, En de diepste plekken doorvorst. In de rotsen, duister en somber.
3A bawtnah te a hmuep neh a khuetnah a cungkuem hil a khueh. Anih loh lungto te a hmuep neh dueknah hlipkhup ah khaw a hoem.
4Worden schachten gehakt door een volk, dat er niet hoort, Dat door de wandelaars wordt vergeten, Daar ver van de mensen hangt en zweeft;
4Soklong te aka bakuep taeng lamloh a yoe tih kho neh caeh khaw a hnilh uh. Hlanghing lamkah aka tlayae rhoek khaw hinghuen uh.
5En de aarde, waaruit het brood ontspruit, Wordt in haar ingewanden omgewoeld als door vuur.
5Diklai amah lamloh buh thoeng tih a hmui ah hmai bangla om.
6Haar rotsen zijn de plaats van saffier, Haar stof bevat goud;
6A lungto te minhum hmuen tih a taengah sui laipi om.
7De arend kent er de weg niet heen, Het valkenoog bespeurt hem niet;
7A hawn te vatlung loh ming pawt tih maisi mik loh hmu pawh.
8De roofdieren betreden hem niet, De luipaard gaat er niet heen.
8Te te sa ca rhoek loh cawt pawt tih te donglong te sathuengca long khaw pawn pawh.
9De mens slaat zijn hand aan de harde steen, Woelt de bergen om van hun grondslag af,
9Hmailung soah a kut a hlah tih tlang pataeng a yung ah a phil.
10Breekt gangen in de rotsen uit, Niets kostbaars ontsnapt aan zijn oog;
10Sokko lungpang dongah a khoel tih umponah cungkuem khaw a mik loh a hmuh.
11Hij zoekt de bronnen der stromen af, En brengt wat verborgen lag aan het licht.
11Tuiva tuilong khaw a kueng tih olhuep te khosae la a khuen.
12Maar de wijsheid, waar is zij te vinden, En waar is het oord van het inzicht?
12Tedae me rhoek ah nim cueihnah a hmuh tih yakmingnah hmuen he menim?
13De mens kent er de weg niet heen, In het land der levenden bevindt ze zich niet.
13A phu te hlanghing loh ming pawt tih mulhing khohmuen ah a hmuh moenih.
14De afgrond roept: In mij is ze niet! De zee herhaalt: Ze is niet bij mij!
14Tuidung loh, “Te te kai ah moenih,” a ti tih tuitunli loh, “Kai taengah moenih,” a ti.
15Zij wordt niet gekocht voor het fijnste goud, Geen zilver gewogen, om haar te betalen;
15Te ham te cui cilh khaw pae thai pawt tih cueihnah a phu te cak khaw a khiing pah.
16Zij wordt niet geschat tegen goud van Ofir, Tegen kostbare onyx, noch saffier;
16Ophir sui nen khaw, oitha lung vang nen khaw minhum nen khawting pawh.
17Geen goud, geen glaswerk kan haar evenaren, Geen gouden vaas is haar prijs.
17Te te sui neh canglung neh tluk pawt tih a hnothung he suicilh hnopai bal moenih.
18Paarlen en kristal zijn naast haar niet in tel, Het vinden der wijsheid gaat dat van koralen te boven;
18Maerhuhlung neh disaehlung khaw thui lawk pawt tih cueihnah rhovoep tah lungvang lakah then.
19Topaas van Koesj kan het niet bij haar halen, Het zuiverst goud weegt niet tegen haar op.
19Te te Kusah vaya nen khaw tluk pawt tih sui cilh nen khaw ting pawh.
20De wijsheid, waar komt zij vandaan; Het inzicht, waar is zijn plaats?
20Te dongah cueihnah he me lamkah nim ha pawk tih yakmingnah hmuen he menim?
21Zij ligt verborgen voor het oog van al wat leeft, Verscholen voor de vogels in de lucht;
21Mulhing boeih kah mik lamloh a thuh pah tih vaan kah vaa taeng lamloh a thuh.
22De onderwereld en dood roepen uit: Onze oren hebben enkel van haar bij geruchte gehoord.
22Abaddon neh dueknah loh, “A olthang te kaimih hna neh ka yaak uh,” a ti.
23Het is God, die de weg naar haar kent, Hij alleen weet, waar zij toeft.
23Pathen loh a longpuei a yakming tih a hmuen te khaw amah loh a ming.
24Want Hij blikte tot aan de grenzen der aarde, Zag al wat onder de hemel bestond:
24Amah loh diklai khobawt hil a paelki tih vaan hmui khaw boeih a hmuh.
25Toen Hij het gewicht van de wind bepaalde, De maat voor het water bestemde;
25Yilh kah a khiing a khueh pah tih tui khaw cungnueh neh a nueh.
26Toen Hij de regen zijn wet gaf, En de donder zijn weg.
26Amah loh khotlan ham rhi a suem tih rhaek ol ham khaw longpuei a khueh.
27Toen aanschouwde Hij haar en verkondigde haar, Kende Hij haar en doorgrondde haar;
27Cueihnah te a hmuh tih a tae. Cueihnah te a sikim sak tih a khe bal.
28Maar Hij sprak tot den mens: Zie, de vreze des Heren is wijsheid, En het kwade te mijden is inzicht!
28Hlang taengah khaw, 'Ka Boeipa hinyahnah he cueihnah la om tih boethae lamloh nong he yakmingnah,’ a ti,” a ti nah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.