Job 19
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Job antwoordde, en sprak:
1Job loh a doo tih,
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
2Me hil nim ka hinglu na pae sak vetih ol neh kai nan phop uh ve?
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
3Voei rha ka hmai na thae sak uh coeng, kai nan toeh te na yak pawh.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
4Ka taengah ka tholh a rhaeh pueng dongah ka palang tueng pataeng ngawn.
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
5Kai soah na pantai mai tih kai kokhahnah bangla kai taengah na tluung tueng pai.
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
6Pathen loh kai n'khun sak tih amah kah tluum te ka kaepvai ah a vael.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
7Kuthlahnah te ka doek tih bomah ka bih cakhaw n'doo pawt dongah tiktamnah om pawh.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
8Ka caehlong he a biing tih ka muk tloel. Ka hawn ah a hmuep a khueh.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
9Kai kah thangpomnah te kai dong lamloh a pit tih ka lu dongkah rhuisam khaw a dul.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
10Kai kaepvai lamloh m'palet tih ka pongpa vaengah ka ngaiuepnah he thing bangla a puen.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
11A thintoek he kai taengah a sai vaengah kai he amah taengah a rhal bangla m'moeh.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
12Anih kah caem te rhenten ha pawk uh tih a longpuei te kai m'picai thil uh. Te phoeiah ka dap ah pin rhaeh uh.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
13Ka manuca rhoek kai taeng lamloh lakhla coeng tih ka ming rhoek khaw kai lamloh kholong uh coeng.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
14Ka yoei uh rhoek loh n'toeng uh tih ka ming uh rhoek loh kai n'hnilh uh coeng.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
15Ka im pah neh ka salnu rhoek loh kholong bangla kai m'poek uh. Amih mikhmuh ah kholong hlang la ka om.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
16Ka sal te ka khue dae oei pawh. Anih te ka ka neh ka hloep.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
17Ka mueihla he ka yuu taengah a kholong pah tih ka bungko kah ka ca rhoek taengah khaw rhennah ka bih.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
18Casenca rhoek long pataeng kai he n'hnaep uh tih, ka thoh vaengah kai he n'thui uh coeng.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
19Ka baecenol dongkah hlang boeih loh kai n'tuei uh tih ka lungnah he kamah taengah poehlip uh.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
20Ka vin neh ka saa hil khaw ka rhuh dongla kap tih ka no dongkah nohli neh ka loeih.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
21Ka hui rhoek nangmih loh kai n'rhen uh, kai n'rhen uh. Pathen kut loh kai he m'ben coeng.
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
22Balae tih Pathen bangla kai nan hloem uh. Kai saa lamkah khaw na hah uh hae mahpawh.
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
23Kai ol a daek uh te unim a paek bal. Cabu dongkah bangla a unim a paek vetih a taem uh ve?
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
24Thi cacung neh kawnlawk te lungpang dongah a yoeyah la a dae uh.
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
25Kai tah kai aka tlan te hing tih hmailong kah laipi dongah thoo ni tila ka ming.
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
26Ka vin hnukah he hluep uh cakhaw, ka saa dongah Pathen ka hmuh bitni.
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
27Kai kamah long khaw ka hmuh vetih ka mik long khaw a hmuh pueng ni. Te dongah ka rhang kah ka kuel loh rhalawt te a hue moenih.
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
28Ka khuikah ol hnun a hmuh parhi te, “Anih te metlam n'hloem eh?” na ti uh akhaw,
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
29nangmih te cunghang hmai ah bakuep uh laeh. Amah dumlai tah dumlai bangla na ming uh hamla cunghang lamlothaesainah kosi om coeng,” a ti.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.