Job 18
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Nu nam Bildad van Sjóeach het woord, en sprak:
1Shuhi Bildad loh a doo tih,
2Wanneer maakt gij eindelijk eens een eind aan uw praten, Wordt gij verstandig, en laat ons aan het woord;
2“Olthui kah taikhaihnah te me hil nim na khueh ve. Yakming lamtah a hnukah thui sih.
3Waarom worden wij als vee beschouwd, En zijn wij zo dom in uw ogen?
3Balae tih rhamsa bangla nan poek, na mikhmuh ah ka angvawk a?
4Gij, die in uw woede uzelf verscheurt: Zou om uwentwil de aarde worden ontvolkt, Een rots van haar plaats verwijderd, Een berg van zijn grondslag gerukt?
4A thintoek ah amah hinglu pataeng a baeh ta. Diklai loh a hnoo tih lungpang te a hmuen lamloh a thoeih akhaw nang hut a?
5Waarachtig, het licht van den boze dooft uit, De vlam van zijn vuur blijft niet schijnen;
5Halang rhoek kah vangnah ngawn tah thi tih a hmai te hmaihli bang lam pataeng aa pawh.
6Het licht wordt donker in zijn tent, De lamp gaat boven hem uit.
6Vangnah khaw a dap khuiah hmuep tih a hmaithoi khaw amah taengah a thih pah.
7Zijn krachtige tred wordt verlamd, Zijn eigen beleid doet hem struikelen;
7A thahuem kah khokan pataeng caek tih a cilsuep loh amah a voeih.
8Want door zijn eigen voeten wordt hij in het net gedreven, En wandelt hij over de mazen.
8A kho loh lawk khuila a tueih tih sahamlong khuila a pongpa sak.
9Een klem grijpt zijn hiel, een net houdt hem vast.
9A khodil te pael loh a tuuk tih amah te kokthah dongah man.
10Zijn strik ligt in de grond verborgen, een val op zijn pad;
10A rhuihet te diklai dongah a tung tih, a sutaeh te a hawn ah a khueh pah.
11Verschrikkingen beangstigen hem van alle kant, En vervolgen hem, stap voor stap.
11Anih te mueirhih loh a kaepvai ah a let sak tih a kho ah taekyak uh.
12Het onheil hongert naar hem, De rampspoed staat aan zijn zijde gereed;
12A boethae ah bungpong la om tih a cungdonah hamla rhainah khaw a sikim pah.
13Zijn huid wordt door ziekte verteerd, De eersteling van de dood slokt zijn leden op.
13Dueknah caming loh a vin saa a caak pah tih a rhuhrhong a hnom pah.
14Hij wordt uit zijn tent gerukt, waar hij zich veilig waande, En zij sleept hem naar den vorst der verschrikking
14A pangtungnah a dap lamloh a poh tih mueirhih manghai taengla a luei sak.
15Zij woont in zijn tent, die hem niet langer behoort, En over zijn woning wordt zwavel gestrooid.
15Amah kah pawt long khaw anih kah dap ah kho a sak tih, a tolkhoeng te yam a phul thil.
16Van onderen verdorren zijn wortels, Van boven verwelken zijn twijgen;
16A yung khui ah koh tih a so duela a pae khaw ngat.
17Zijn gedachtenis verdwijnt uit het land, Zelfs in de steppe heeft hij geen naam.
17Anih poekkoepnah te diklai lamloh paltham tih a ming te rhamvoel hmai ah om pawh.
18Men stoot hem uit het licht de duisternis in, Men jaagt hem uit de wereld weg;
18Anih te vangnah lamloh a hmuep la a thaek uh tih anih te lunglai lamloh a poeng sak uh.
19Hij heeft onder zijn volk geen kroost, geen geslacht, In zijn woonplaats geen, die hem rest.
19A taengah a ca tal tih a pilnam taengah a cadil om pawh. A lampahnah ah khaw rhaengnaeng om pawh.
20Over zijn lot staat het Westen ontsteld, En het Oosten siddert er van:
20Amah tue vaengah pong tih a hnuk a hmai la hlithae loh a tuuk.
21Waarachtig, zo gaat het met het verblijf van den boze, Met de woonplaats van hem, die God miskent!
21He tah boethae kah dungtlungim tih Pathen aka ming pawt kah a hmuen khaw he tlam ni,” a ti nah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.