Job 20
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
1Te phoeiah Naamathi Zophar loh a doo tih,
2Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
2“Te dongah ka pomnah kai n'thuung tih kamah khuiah ka tawn uh coeng dongah ni.
3Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
3Ka thuituennah he mingthae la ka yaak dongah ka yakmingnah dongah mueihla loh kai n'doo.
4Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
4Suen lamloh diklai dongah hlang a khueh parhi te na ming a?
5Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
5Halang kah omngaih laa tah yoei tih lailak kah kohoenah khaw mikhaptok hil mai ni.
6Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
6A thinlennah te vaan duela cet tih a lu loh khomai duela puet cakhaw,
7Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
7a aek bangla a yoeyah la milh vetih anih aka hmu rhoek loh, “Anih ta?” a ti uh ni.
8Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
8Mang bangla a ding phoeiah tah anih te hmu uh pawh. Khoyin kah olphong bangla khum hmata.
9Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
9A mik loh a hmuh khaw rhaep mahpawh. Anih te amah hmuen ah mae voel mahpawh.
10Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
10A ca rhoek loh tattloel rhoek te a moeithen uh tih a kut loh a thahuem te a mael uh.
11En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
11A rhuh tah a cacawn rhoek bangla hah uh dae a cacawn rhoek khaw amah neh laipi dongah ni a yalh eh.
12Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
12A ka dongah tui mai cakhaw boethae te a lai hmui ah a thuh.
13Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
13Te te a hnaih tih a toeng pawt dongah a ka khui la a ma-uem.
14Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
14A bung khuikah a buh te a khui ah minta sue la poeh ni.
15Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
15Khuehtawn a dolh vaengah a bung khui lamloh lok vetih anih te Pathen loh a talh ni.
16Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
16Minta sue loh a khut vetih rhulthae lai loh amah a ngawn ni.
17Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
17Soklong, tuiva neh khorha kah khoitui neh suknaeng te hmuh mahpawh.
18Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
18Thatloh phu te a thuung akhaw a hnothung kah thadueng bangla a dolh pawt dongah yoka pawh.
19Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
19tattloel te a neet phoeiah amah loh a sak mueh im te a hnoo sak tih a rawth pah.
20Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
20A bungko lamkah thayoeituipan te ming pawt tih a nai nen khaw loeih pawh.
21En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
21A caak ham caknoi om pawh. Te dongah a thennah poem hae mahpawh.
22Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
22A khuehtawn neh a hah vaengah anih te a daengdaeh vetih thakthaekung kah kut boeih te anih soah thoeng ni.
23Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
23Anih bung hah sak ham a taengah amah kah thintoek thinsa a tueih pah vetih a buhcak te anih soah a tlan sak.
24Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
24Thicung lungpok haica lamloh yong dae anih te rhohum lii loh a kah.
25Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
25A yueh vaengah a pumpu lamloh a pawlh pah. Te vaengah a hmuet khui lamkah mueirhih te amah soah rhaek la a caeh pah ni.
26De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
26Hmaisuep cungkuem te khoem hamla a tung. A hmuh mueh hmai loh anih te a hlawp vetih a dap kah rhaengnaeng khaw a talh pah ni.
27De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
27Anih kathaesainah te vaan loh a hliphen uh vetih diklai loh amah taengah a tai pah ni.
28Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
28A thintoeknah hnin ah tah a im kah cangpai khaw a poelyoe pah vetih a hawk pah ni.
29Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!
29Halang hlang loh tebang khoyo te Pathen taeng lamkah a dang tih Pathen loh a ol rho la a khueh pah,” a ti.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.