Job 20
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
1Odpovídaje pak Zofar Naamatský, řekl:
2Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
2Z příčiny té myšlení má k odpovídání tobě nutí mne, a to abych rychle učinil,
3Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
3Že kárání k zahanbení svému slyším, pročež duch můj osvícený nutí mne, aťbych odpovídal.
4Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
4Zdaž nevíš o tom, že od věků, a jakž postavil Bůh člověka na zemi,
5Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
5Plésání bezbožných krátké jest, a veselí pokrytce jen na chvílku?
6Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
6Byť pak vstoupila až k nebi pýcha jeho, a hlava jeho oblaku by se dotkla,
7Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
7Však jako lejno jeho na věky zahyne. Ti, kteříž jej vídali, řeknou: Kam se poděl?
8Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
8Jako sen pomine, aniž ho naleznou; nebo uteče jako vidění noční.
9Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
9Oko, kteréž ho vídalo, již ho nikdy neuzří, aniž více patřiti bude na něj místo jeho.
10Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
10Synové jeho budou přízně u nuzných hledati, a ruce jeho musejí zase vraceti loupež svou.
11En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
11Kosti jeho naplněny jsou hříchy mladosti jeho, a s ním v prachu lehnou.
12Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
12A ačkoli zlost sladne v ústech jeho, a chová ji pod jazykem svým;
13Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
13Kochá se v ní, a nepouští jí, ale zdržuje ji u prostřed dásní svých:
14Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
14Však pokrm ten ve střevách jeho promění se; bude jako žluč hadů nejlítějších u vnitřnostech jeho.
15Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
15Zboží nahltané vyvrátí, z břicha jeho Bůh silný je vyžene.
16Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
16Jed hadů lítých ssáti bude, zabije ho jazyk ještěrčí.
17Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
17Neuzří pramenů potoků a řek medu a másla.
18Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
18Navrátí úsilé cizí, a nezažive ho, vedlé nátisku svého rozličného; nebude na ně vesel.
19Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
19Nebo utiskal a opouštěl nuzné, dům zloupil a nestavěl ho.
20Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
20Pročež nesezná nic pokojného v životě svém, aniž které nejrozkošnější své věci bude moci zachovati.
21En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
21Nic mu nepozůstane z pokrmu jeho, tak že nebude míti, čím by se troštoval.
22Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
22Byť pak i dovršena byla hojnost jeho, ssoužení míti bude; každá ruka trapiče oboří se na něj.
23Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
23By měl čím naplniti břicho své, dopustí na něj Bůh prchlivost hněvu svého, kterouž na něj dštíti bude i na pokrm jeho.
24Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
24Když utíkati bude před zbrojí železnou, prostřelí ho lučiště ocelivé.
25Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
25Střela vyňata bude z toulu a vystřelena, nadto meč pronikne žluč jeho; a když odcházeti bude, přikvačí jej hrůzy.
26De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
26Všeliká neštěstí jsou polečena v skrýších jeho, zžíře jej oheň nerozdmýchaný, zle se povede i pozůstalému v stanu jeho.
27De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
27Odkryjí nebesa nepravost jeho, a země povstane proti němu.
28Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
28Rozptýlena bude úroda domu jeho, rozplyne se v den hněvu jeho.
29Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!
29Tenť jest podíl člověka bezbožného od Boha, to, pravím, dědictví vyrčené jemu od Boha silného.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.