Job 13
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Zie, dit alles heb ik met eigen ogen aanschouwd, Mijn oor heeft het gehoord en verstaan.
1Aj, všecko to vidělo oko mé, slyšelo ucho mé, a srozumělo tomu.
2Wat gij weet, weet ik even goed: Ik doe niet onder voor u.
2Jakož vy znáte to, znám i já, nejsem zpozdilejší než vy.
3Daarom wil ik tot den Almachtige spreken, Mijn zaak bepleiten voor God!
3Jistě žeť já s Všemohoucím mluviti, a s Bohem silným o svou při jednati budu.
4Want gij zijt leugensmeden, En kwakzalvers allemaal!
4Nebo vy jste skladatelé lži, a lékaři marní všickni vy.
5Als gij er nu maar het zwijgen toe deedt, Rekende men het u als wijsheid aan.
5Ó kdybyste aspoň mlčeli, a bylo by vám to za moudrost.
6Luistert dus liever naar mijn pleit, En geeft acht op het pleidooi mijner lippen.
6Slyštež medle odpory mé, a důvodů rtů mých pozorujte.
7Moogt gij leugens spreken, om God te believen, Ter wille van Hem onwaarheid zeggen;
7Zdali zastávajíce Boha silného, mluviti máte nepravost? Aneb za něho mluviti máte lest?
8Moogt gij partijdig voor Hem zijn, Wanneer gij voor God denkt te pleiten?
8Zdaliž osobu jeho přijímati budete, a o Boha silného se zasazovati?
9Loopt dit goed voor u af, wanneer Hij u in verhoor neemt; Of denkt gij Hem te bedriegen, zoals men mensen bedriegt?
9Zdaž vám to k dobrému bude, když na průbu vezme vás, že jakož člověk oklamán bývá, oklamati jej chcete?
10Ten zwaarste zal Hij u straffen, Zo gij partijdig zijt in het geniep.
10V pravdě žeť vám přísně domlouvati bude, budete-li povrchně osoby jeho šetřiti.
11Zal zijn Majesteit u dan niet ontstellen, Zijn verschrikkingen u niet overvallen?
11Což ani důstojnost jeho vás nepředěšuje, ani strach jeho nepřikvačuje vás?
12Want uw uitspraken zijn spreuken van as, Uw betogen, betogen van leem!
12Všecka vzácnost vaše podobná jest popelu, a hromadám bláta vyvýšení vaše.
13Zwijgt derhalve, en laat mij spreken; Laat er van komen wat wil!
13Postrptež mne, nechať já mluvím, přiď na mne cokoli.
14Ik pak mijn vlees tussen mijn tanden, En neem mijn leven in mijn hand.
14Pročež bych trhati měl maso své zuby svými, a duši svou klásti v ruku svou?
15Wil Hij me doden, ik wacht Hem af; Maar ik verdedig mijn wandel voor Hem!
15By mne i zabil, což bych v něho nedoufal? A však cesty své před oblíčej jeho předložím.
16Dit zal reeds een triomf voor mij zijn; Want de boze durft niet eens voor zijn aanschijn treden!
16Onť sám jest spasení mé; nebo před oblíčej jeho pokrytec nepřijde.
17Luistert dus goed naar mijn woord, Leent het oor aan mijn rede.
17Poslouchejte pilně řeči mé, a zprávu mou pusťte v uši své.
18Zie, ik heb mijn pleit gereed, Ik ben mij bewust van mijn recht!
18Aj, jižť začínám pře své vésti, vím, že zůstanu spravedliv.
19Wie brengt er iets tegen mij in? Ik zou aanstonds zwijgen en sterven.
19Kdo jest, ješto by mi odpíral, tak abych nyní umlknouti a umříti musil?
20Twee dingen moet Gij mij echter besparen, Dan verschuil ik mij niet voor uw aanschijn:
20Toliko té dvoji věci, ó Bože, nečiň mi, a tehdy před tváří tvou nebudu se skrývati:
21Neem uw hand van mij weg, En verbijster mij niet door uw verschrikking.
21Ruku svou vzdal ode mne, a hrůza tvá nechť mne neděsí.
22Daag mij dus uit, en ik zal antwoorden; Of laat mij spreken, en antwoord Gij:
22Zatím povolej mne, a buduť odpovídati; aneb nechať já mluvím, a odpovídej mi.
23Hoeveel fouten en zonden heb ik bedreven, Noem mij mijn misdaden en zonden op!
23Jak mnoho jest mých nepravostí a hříchů? Přestoupení mé a hřích můj ukaž mi.
24Waarom verbergt Gij uw aanschijn, En beschouwt Gij mij als uw vijand?
24Proč tvář svou skrýváš, a pokládáš mne sobě za nepřítele?
25Wilt gij een weggewaaid blad nog verschrikken, Een verdorde halm nog vervolgen:
25Zdaliž list větrem se zmítající potříti chceš, a stéblo suché stihati budeš?
26Dat Gij zo’n bitter lot mij bestemt, En de fouten wreekt van mijn jeugd;
26Že zapisuješ proti mně hořkosti, a dáváš mi v dědictví nepravosti mladosti mé,
27Mijn voeten steekt in een blok, al mijn gangen bewaakt, En mijn voetzolen bespiedt?
27A dáváš do klady nohy mé, a šetříš všech stezek mých, na paty noh mých našlapuješ;
28-
28Ješto člověk jako hnis kazí se, a jako roucho, kteréž jí mol.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.