Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1Víš-li, kterého času rodí kamsíkové, a laň ku porodu pracující spatřil-lis?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Máš-li v počtu měsíce, kteréž vyplňují? Znáš-li, pravím, čas porodu jejich?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3Jak se kladou, plod svůj utiskají, a s bolestí ho pozbývají?
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Jak se zmocňují mladí jejich, i odchovávají picí polní, a vycházejíce, nenavracují se k nim?
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Kdo propustil zvěř, aby byla svobodná? A řemení divokého osla kdo rozvázal?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6Jemuž jsem dal pustinu místo domu jeho, a místo příbytku jeho zemi slatinnou.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7Posmívá se hluku městskému, a na křikání toho, kdož by jej honil, nic nedbá.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8To, což nachází v horách, jest pastva jeho; nebo toliko zeliny hledá.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Svolí-liž jednorožec, aby tobě sloužil, a u jeslí tvých aby nocoval?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Připřáhneš-liž provazem jednorožce k orání? Bude-liž vláčeti brázdy za tebou?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Zdaž se na něj ubezpečíš, proto že jest veliká síla jeho, a poručíš jemu svou práci?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Zdaž se jemu dověříš, že sveze semeno tvé, a na humno tvé shromáždí?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13Ty-lis dal pávům křídlo pěkné, aneb péro čápu neb pstrosu?
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14A že opouští na zemi vejce svá, ačkoli je v prachu osedí,
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15Nic nemysle, že by je noha potlačiti, aneb zvěř polní pošlapati mohla?
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16Tak se zatvrzuje k mladým svým, jako by jich neměl; jako by neužitečná byla práce jeho, tak jest bez starosti.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17Nebo nedal jemu Bůh moudrosti, aniž mu udělil rozumnosti.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18Èasem svým zhůru se vznášeje, posmívá se koni i jezdci jeho.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Zdaž ty dáti můžeš koni sílu? Ty-li ozdobíš šíji jeho řehtáním?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Zdali jej zastrašíš jako kobylku? Anobrž frkání chřípí jeho strašlivé jest.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21Kopá důl, a pléše v síle své, vycházeje vstříc i zbroji.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22Směje se strachu, aniž se leká, aniž ustupuje zpátkem před ostrostí meče,
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23Ač i toul na něm chřestí, a blyští se dřevce a kopí.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24S hřmotem a s hněvem kopá zemi, aniž pokojně stojí k zvuku trouby.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25Anobrž k zvuku trouby řehce, a zdaleka cítí boj, hluk knížat a prokřikování.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Zdali podlé rozumu tvého létá jestřáb, roztahuje křídla svá na poledne?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Zdali k rozkazu tvému zhůru se vznáší orlice, a vysoko se hnízdí?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28Na skále přebývá, přebývá na špičaté skále jako na hradě,
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29Odkudž hledá pokrmu, kterýž z daleka očima svýma spatřuje.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Ano i mladí její střebí krev, a kde těla mrtvá, tu i ona jest.
no verse 31 in this text
31A tak odpovídaje Hospodin Jobovi, řekl:
no verse 32 in this text
32Zdali hádající se s Všemohoucím obviní jej? Kdo chce viniti Boha, nechť odpoví na to.
no verse 33 in this text
33Tehdy odpověděl Job Hospodinu a řekl:
no verse 34 in this text
34Aj, chaternýť jsem, což bych odpovídal tobě? Ruku svou kladu na ústa svá.
no verse 35 in this text
35Jednou jsem mluvil, ale nebudu již odmlouvati, nýbrž i podruhé, ale nebudu více přidávati.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.