Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
World English Bible
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1“Do you know the time when the mountain goats give birth? Do you watch when the doe bears fawns?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Can you count the months that they fulfill? Or do you know the time when they give birth?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3They bow themselves. They bear their young. They end their labor pains.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Their young ones become strong. They grow up in the open field. They go out, and don’t return again.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5“Who has set the wild donkey free? Or who has loosened the bonds of the swift donkey,
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6whose home I have made the wilderness, and the salt land his dwelling place?
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7He scorns the tumult of the city, neither does he hear the shouting of the driver.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8The range of the mountains is his pasture. He searches after every green thing.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9“Will the wild ox be content to serve you? Or will he stay by your feeding trough?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Can you hold the wild ox in the furrow with his harness? Or will he till the valleys after you?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Will you trust him, because his strength is great? Or will you leave to him your labor?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Will you confide in him, that he will bring home your seed, and gather the grain of your threshing floor?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13“The wings of the ostrich wave proudly, but are they the feathers and plumage of love?
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14For she leaves her eggs on the earth, warms them in the dust,
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15and forgets that the foot may crush them, or that the wild animal may trample them.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16She deals harshly with her young ones, as if they were not hers. Though her labor is in vain, she is without fear,
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17because God has deprived her of wisdom, neither has he imparted to her understanding.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18When she lifts up herself on high, she scorns the horse and his rider.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19“Have you given the horse might? Have you clothed his neck with a quivering mane?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Have you made him to leap as a locust? The glory of his snorting is awesome.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21He paws in the valley, and rejoices in his strength. He goes out to meet the armed men.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22He mocks at fear, and is not dismayed, neither does he turn back from the sword.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23The quiver rattles against him, the flashing spear and the javelin.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24He eats up the ground with fierceness and rage, neither does he stand still at the sound of the trumpet.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25As often as the trumpet sounds he snorts, ‘Aha!’ He smells the battle afar off, the thunder of the captains, and the shouting.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26“Is it by your wisdom that the hawk soars, and stretches her wings toward the south?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Is it at your command that the eagle mounts up, and makes his nest on high?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28On the cliff he dwells and makes his home, on the point of the cliff and the stronghold.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29From there he spies out the prey. His eyes see it afar off.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30His young ones also suck up blood. Where the slain are, there he is.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.