Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Berean Standard Bible
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1“Do you know when mountain goats give birth? Have you watched the doe bear her fawn?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Can you count the months they are pregnant? Do you know the time they give birth?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3They crouch down and bring forth their young; they deliver their newborn.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Their young ones thrive and grow up in the open field; they leave and do not return.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Who set the wild donkey free? Who released the swift donkey from the harness?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6I made the wilderness his home and the salt flats his dwelling.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7He scorns the tumult of the city and never hears the shouts of a driver.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8He roams the mountains for pasture, searching for any green thing.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Will the wild ox consent to serve you? Will he stay by your manger at night?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Can you hold him to the furrow with a harness? Will he plow the valleys behind you?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Can you rely on his great strength? Will you leave your hard work to him?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Can you trust him to bring in your grain and gather it to your threshing floor?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13The wings of the ostrich flap joyfully, but cannot match the pinions and feathers of the stork.
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14For she leaves her eggs on the ground and lets them warm in the sand.
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15She forgets that a foot may crush them, or a wild animal may trample them.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16She treats her young harshly, as if not her own, with no concern that her labor was in vain.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17For God has deprived her of wisdom; He has not endowed her with understanding.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18Yet when she proudly spreads her wings, she laughs at the horse and its rider.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Do you give strength to the horse or adorn his neck with a mane?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Do you make him leap like a locust, striking terror with his proud snorting?
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21He paws in the valley and rejoices in his strength; he charges into battle.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22He laughs at fear, frightened of nothing; he does not turn back from the sword.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23A quiver rattles at his side, along with a flashing spear and lance.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24Trembling with excitement, he devours the distance; he cannot stand still when the ram’s horn sounds.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25At the blast of the horn, he snorts with fervor. He catches the scent of battle from afar— the shouts of captains and the cry of war.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Does the hawk take flight by your understanding and spread his wings toward the south?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Does the eagle soar at your command and make his nest on high?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28He dwells on a cliff and lodges there; his stronghold is on a rocky crag.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29From there he spies out food; his eyes see it from afar.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30His young ones feast on blood; and where the slain are, there he is.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.