Job 29
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Berean Standard Bible
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
1And Job continued his discourse:
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
2“How I long for the months gone by, for the days when God watched over me,
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
3when His lamp shone above my head, and by His light I walked through the darkness,
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
4when I was in my prime, when the friendship of God rested on my tent,
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
5when the Almighty was still with me and my children were around me,
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
6when my steps were bathed in cream and the rock poured out for me streams of oil!
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
7When I went out to the city gate and took my seat in the public square,
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
8the young men saw me and withdrew, and the old men rose to their feet.
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
9The princes refrained from speaking and covered their mouths with their hands.
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
10The voices of the nobles were hushed, and their tongues stuck to the roofs of their mouths.
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
11For those who heard me called me blessed, and those who saw me commended me,
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
12because I rescued the poor who cried out and the fatherless who had no helper.
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
13The dying man blessed me, and I made the widow’s heart sing for joy.
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
14I put on righteousness, and it clothed me; justice was my robe and my turban.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
15I served as eyes to the blind and as feet to the lame.
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
16I was a father to the needy, and I took up the case of the stranger.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
17I shattered the fangs of the unjust and snatched the prey from his teeth.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
18So I thought: ‘I will die in my nest and multiply my days as the sand.
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
19My roots will spread out to the waters, and the dew will rest nightly on my branches.
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
20My glory is ever new within me, and my bow is renewed in my hand.’
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
21Men listened to me with expectation, waiting silently for my counsel.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
22After my words, they spoke no more; my speech settled on them like dew.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
23They waited for me as for rain and drank in my words like spring showers.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
24If I smiled at them, they did not believe it; the light of my countenance was precious.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
25I chose their course and presided as chief. So I dwelt as a king among his troops, as a comforter of the mourners.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.