ایّوب 29
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
1And Job continued his discourse:
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
2“How I long for the months gone by, for the days when God watched over me,
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
3when His lamp shone above my head, and by His light I walked through the darkness,
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
4when I was in my prime, when the friendship of God rested on my tent,
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
5when the Almighty was still with me and my children were around me,
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
6when my steps were bathed in cream and the rock poured out for me streams of oil!
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
7When I went out to the city gate and took my seat in the public square,
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
8the young men saw me and withdrew, and the old men rose to their feet.
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
9The princes refrained from speaking and covered their mouths with their hands.
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
10The voices of the nobles were hushed, and their tongues stuck to the roofs of their mouths.
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
11For those who heard me called me blessed, and those who saw me commended me,
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
12because I rescued the poor who cried out and the fatherless who had no helper.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
13The dying man blessed me, and I made the widow’s heart sing for joy.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
14I put on righteousness, and it clothed me; justice was my robe and my turban.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
15I served as eyes to the blind and as feet to the lame.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
16I was a father to the needy, and I took up the case of the stranger.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
17I shattered the fangs of the unjust and snatched the prey from his teeth.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
18So I thought: ‘I will die in my nest and multiply my days as the sand.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
19My roots will spread out to the waters, and the dew will rest nightly on my branches.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
20My glory is ever new within me, and my bow is renewed in my hand.’
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
21Men listened to me with expectation, waiting silently for my counsel.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
22After my words, they spoke no more; my speech settled on them like dew.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
23They waited for me as for rain and drank in my words like spring showers.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
24If I smiled at them, they did not believe it; the light of my countenance was precious.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
25I chose their course and presided as chief. So I dwelt as a king among his troops, as a comforter of the mourners.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.