ایّوب 10
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1«جانم از حیاتم بیزار است. پس ناله خود را روان می‌سازم و در تلخی جان خود سخن می‌رانم.
1“I loathe my own life; I will express my complaint and speak in the bitterness of my soul.
2به خدا می‌گویم مرا ملزم مساز، و مرا بفهمان که از چه سبب با من منازعت می‌کنی؟
2I will say to God: Do not condemn me! Let me know why You prosecute me.
3آیا برای تو نیکو است که ظلم نمایی وعمل دست خود را حقیر شماری، و بر مشورت شریران بتابی؟
3Does it please You to oppress me, to reject the work of Your hands and favor the schemes of the wicked?
4آیا تو را چشمان بشر است؟ یامثل دیدن انسان می‌بینی؟
4Do You have eyes of flesh? Do You see as man sees?
5آیا روزهای تو مثل روزهای انسان است؟ یا سالهای تو مثل روزهای مرد است؟
5Are Your days like those of a mortal, or Your years like those of a man,
6که معصیت مرا تفحص می‌کنی وبرای گناهانم تجسس می‌نمایی؟
6that You should seek my iniquity and search out my sin—
7اگر‌چه می‌دانی که شریر نیستم و از دست تو رهاننده‌ای نیست.
7though You know that I am not guilty, and there is no deliverance from Your hand?
8«دستهایت مرا جمیع و تمام سرشته است، و مرا آفریده است و آیا مرا هلاک می‌سازی؟
8Your hands shaped me and altogether formed me. Would You now turn and destroy me?
9به یادآور که مرا مثل سفال ساختی و آیا مرا به غباربرمی گردانی؟
9Please remember that You molded me like clay. Would You now return me to dust?
10آیا مرا مثل شیر نریختی و مثل پنیر، منجمد نساختی؟
10Did You not pour me out like milk, and curdle me like cheese?
11مرا به پوست و گوشت ملبس نمودی و مرا با استخوانها و پیها بافتی.
11You clothed me with skin and flesh, and knit me together with bones and sinews.
12حیات و احسان به من عطا فرمودی و لطف توروح مرا محافظت نمود.
12You have granted me life and loving devotion, and Your care has preserved my spirit.
13اما این چیزها را دردل خود پنهان کردی، و می‌دانم که اینها در فکرتو بود.
13Yet You concealed these things in Your heart, and I know that this was in Your mind:
14اگر گناه کردم، مرا نشان کردی و مرا ازمعصیتم مبرا نخواهی ساخت.
14If I sinned, You would take note, and would not acquit me of my iniquity.
15اگر شریر هستم وای بر من! و اگر عادل هستم سر خود رابرنخواهم افراشت، زیرا از اهانت پر هستم ومصیبت خود را می‌بینم!
15If I am guilty, woe to me! And even if I am righteous, I cannot lift my head. I am full of shame and aware of my affliction.
16و اگر (سرم )برافراشته شود، مثل شیر مرا شکار خواهی کرد و باز عظمت خود را بر من ظاهر خواهی ساخت.
16Should I hold my head high, You would hunt me like a lion, and again display Your power against me.
17گواهان خود را بر من پی درپی می‌آوری و غضب خویش را بر من می‌افزایی وافواج متعاقب یکدیگر به ضد منند.
17You produce new witnesses against me and multiply Your anger toward me. Hardships assault me in wave after wave.
18پس برای چه مرا از رحم بیرون آوردی؟ کاش که جان می‌دادم و چشمی مرا نمی دید.
18Why then did You bring me from the womb? Oh, that I had died, and no eye had seen me!
19پس می‌بودم، چنانکه نبودم و از رحم مادرم به قبر برده می‌شدم.
19If only I had never come to be, but had been carried from the womb to the grave.
20آیا روزهایم قلیل نیست؟ پس مراترک کن، و از من دست بردار تا اندکی گشاده روشوم،
20Are my days not few? Withdraw from me, that I may have a little comfort,
21قبل از آنکه بروم به‌جایی که از آن برنخواهم گشت، به زمین ظلمت و سایه موت!
21before I go—never to return— to a land of darkness and gloom,
22به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات، زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.»
22to a land of utter darkness, of deep shadow and disorder, where even the light is like darkness.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.