ایّوب 10
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Clementine Vulgate, 1598
1«جانم از حیاتم بیزار است. پس ناله خود را روان می‌سازم و در تلخی جان خود سخن می‌رانم.
1[Tædet animam meam vitæ meæ; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animæ meæ.
2به خدا می‌گویم مرا ملزم مساز، و مرا بفهمان که از چه سبب با من منازعت می‌کنی؟
2Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita judices.
3آیا برای تو نیکو است که ظلم نمایی وعمل دست خود را حقیر شماری، و بر مشورت شریران بتابی؟
3Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves?
4آیا تو را چشمان بشر است؟ یامثل دیدن انسان می‌بینی؟
4Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?
5آیا روزهای تو مثل روزهای انسان است؟ یا سالهای تو مثل روزهای مرد است؟
5Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
6که معصیت مرا تفحص می‌کنی وبرای گناهانم تجسس می‌نمایی؟
6ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
7اگر‌چه می‌دانی که شریر نیستم و از دست تو رهاننده‌ای نیست.
7et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
8«دستهایت مرا جمیع و تمام سرشته است، و مرا آفریده است و آیا مرا هلاک می‌سازی؟
8Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente præcipitas me?
9به یادآور که مرا مثل سفال ساختی و آیا مرا به غباربرمی گردانی؟
9Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
10آیا مرا مثل شیر نریختی و مثل پنیر، منجمد نساختی؟
10Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?
11مرا به پوست و گوشت ملبس نمودی و مرا با استخوانها و پیها بافتی.
11Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
12حیات و احسان به من عطا فرمودی و لطف توروح مرا محافظت نمود.
12Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
13اما این چیزها را دردل خود پنهان کردی، و می‌دانم که اینها در فکرتو بود.
13Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
14اگر گناه کردم، مرا نشان کردی و مرا ازمعصیتم مبرا نخواهی ساخت.
14Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
15اگر شریر هستم وای بر من! و اگر عادل هستم سر خود رابرنخواهم افراشت، زیرا از اهانت پر هستم ومصیبت خود را می‌بینم!
15Et si impius fuero, væ mihi est; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
16و اگر (سرم )برافراشته شود، مثل شیر مرا شکار خواهی کرد و باز عظمت خود را بر من ظاهر خواهی ساخت.
16Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
17گواهان خود را بر من پی درپی می‌آوری و غضب خویش را بر من می‌افزایی وافواج متعاقب یکدیگر به ضد منند.
17Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
18پس برای چه مرا از رحم بیرون آوردی؟ کاش که جان می‌دادم و چشمی مرا نمی دید.
18Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
19پس می‌بودم، چنانکه نبودم و از رحم مادرم به قبر برده می‌شدم.
19Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
20آیا روزهایم قلیل نیست؟ پس مراترک کن، و از من دست بردار تا اندکی گشاده روشوم،
20Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
21قبل از آنکه بروم به‌جایی که از آن برنخواهم گشت، به زمین ظلمت و سایه موت!
21antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
22به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات، زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.»
22terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.