ایّوب 29
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Chinese Union Version, punctuated (Traditional)
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
1約伯 又接着說：
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
2惟願我 的景況 如從前的月份， 如上帝保守我的日子。
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
3那時他的燈照在我頭上； 我藉他的光行過黑暗。
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
4我願如壯年的時候： 那時我在帳棚中， 上帝待我有密友之情；
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
5全能者仍與我同在； 我的兒女都環繞我。
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
6奶多可洗我的腳； 磐石為我出油成河。
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
7我出到城門， 在街上設立座位；
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
8少年人見我而迴避， 老年人也起身站立；
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
9王子都停止說話， 用手摀口；
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
10首領靜默無聲， 舌頭貼住上膛。
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
11耳朵聽我的，就稱我有福； 眼睛看我的，便稱讚我；
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
12因我拯救哀求的困苦人 和無人幫助的孤兒。
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
13將要滅亡的為我祝福； 我也使寡婦心中歡樂。
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
14我以公義為衣服， 以公平為外袍和冠冕。
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
15我為瞎子的眼， 瘸子的腳。
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
16我為窮乏人的父； 素不認識的人，我查明他的案件。
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
17我打破不義之人的牙床， 從他牙齒中奪了所搶的。
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
18我便說：我必死在家中， 必增添我的日子，多如塵沙。
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
19我的根長到水邊； 露水終夜霑在我的枝上。
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
20我的榮耀在身上增新； 我的弓在手中日強。
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
21人聽見我而仰望， 靜默等候我的指教。
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
22我說話之後，他們就不再說； 我的言語 像雨露 滴在他們身上。
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
23他們仰望我如仰望雨， 又張開口如切慕春雨。
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
24他們不敢自信，我就向他們含笑； 他們不使我臉上的光改變。
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
25我為他們選擇道路，又坐首位； 我如君王在軍隊中居住， 又如弔喪的安慰傷心的人。
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.