ایّوب 29
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
1Још настави Јов беседу своју и рече:
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
2О да бих био као пређашњих месеца, као оних дана кад ме Бог чуваше,
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
3Кад светљаше свећом својом над главом мојом, и при виделу Његовом хођах по мраку,
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
4Како бејах за младости своје, кад тајна Божија беше у шатору мом,
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
5Кад још беше Свемогући са мном, и деца моја око мене,
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
6Кад се траг мој обливаше маслом, и стена ми точаше уље потоцима,
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
7Кад излажах на врата кроз град, и на улици намештах себи столицу:
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
8Младићи видећи ме уклањаху се, а старци устајаху и стајаху,
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
9Кнезови престајаху говорити и метаху руку на уста своја,
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
10Управитељи устезаху глас свој и језик им пријањаше за грло.
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
11Јер које ме ухо чујаше, називаше ме блаженим; и које ме око виђаше, сведочаше ми
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
12Да избављам сиромаха који виче, и сироту и који нема никог да му помогне;
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
13Благослов оног који пропадаше долажаше на ме, и удовици срце распевах;
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
14У правду се облачих и она ми беше одело, као плашт и као венац беше ми суд мој.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
15Око бејах слепом и нога хромом.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
16Отац бејах убогима, и разбирах за распру за коју не знах.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
17И разбијах кутњаке неправеднику, и из зуба му истрзах грабеж.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
18Зато говорах: У свом ћу гнезду умрети, и биће ми дана као песка.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
19Корен мој пружаше се крај воде, роса биваше по сву ноћ на мојим гранама.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
20Слава моја подмлађиваше се у мене, и лук мој у руци мојој понављаше се.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
21Слушаху ме и чекаху, и ћутаху на мој савет.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
22После мојих речи нико не проговараше, тако их натапаше беседа моја.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
23Јер ме чекаху као дажд, и уста своја отвараху као на позни дажд.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
24Кад бих се насмејао на њих, не вероваху, и сјајност лица мог не разгоњаху.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
25Кад бих отишао к њима, седах у зачеље, и бејах као цар у војсци, кад теши жалосне.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.