ایّوب 9
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1پس ایوب در جواب گفت:
1А Јов одговори и рече:
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
2Заиста, знам да је тако; јер како би могао човек бити прав пред Богом?
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
3Ако би се хтео прети с Њим, не би Му могао одговорити од хиљаде на једну.
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
4Мудар је срцем и јак снагом; ко се је опро Њему и био срећан?
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
5Он премешта горе, да нико и не опази; превраћа их у гневу свом;
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
6Он креће земљу с места њеног да јој се ступови дрмају;
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
7Он кад запрети сунцу, не излази; Он запечаћава звезде;
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
8Он разапиње небо сам, и гази по валима морским;
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
9Он је начинио звезде кола и штапе и влашиће и друге југу у дну;
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
10Он чини ствари велике и неиспитиве и дивне, којима нема броја.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
11Гле, иде мимо мене, а ја не видим; прође, а ја га не опазим.
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
12Гле, кад ухвати, ко ће Га нагнати да врати? Ко ће Му казати: Шта радиш?
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
13Бог не устеже гнева свог, падају пода Њ охоли помоћници.
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
14А како би Му ја одговарао и бирао речи против Њега?
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
15Да сам и прав, нећу Му се одговорити, ваља да се молим судији свом.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
16Да Га зовем и да ми се одзове, још не могу веровати да је чуо глас мој.
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
17Јер ме је вихором сатро и задао ми много рана низашта.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
18Не да ми да одахнем, него ме сити горчинама.
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
19Ако је на силу, гле, Он је најсилнији; ако на суд, ко ће ми сведочити?
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
20Да се правдам, моја ће ме уста осудити; да сам добар, показаће да сам неваљао.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
21Ако сам добар, нећу знати за то; омрзао ми је живот мој.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
22Свеједно је; зато рекох: и доброг и безбожног Он потире.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
23Кад би још убио бич наједанпут! Али се смеје искушавању правих.
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
24Земља се даје у руке безбожнику; лице судија њених заклања; ако не Он, да ко?
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
25Али дани моји бише бржи од гласника; побегоше, не видеше добра.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
26Прођоше као брзе лађе, као орао кад лети за храну.
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
27Ако кажем: Заборавићу тужњаву своју, оставићу гнев свој и окрепићу се;
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
28Страх ме је од свих мука мојих, знам да ме нећеш оправдати.
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
29Бићу крив; зашто бих се мучио узалуд?
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
30Да се измијем водом снежницом, и да очистим сапуном руке своје,
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
31Тада ћеш ме замочити у јаму да се гаде на ме моје хаљине.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
32Јер није човек као ја да Му одговарам, да идем с Њим на суд;
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
33Нити има међу нама кмета да би ставио руку своју међу нас двојицу.
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
34Нека одмакне од мене прут свој, и страх Његов нека ме не страши;
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
35Тада ћу говорити, и нећу Га се бојати; јер овако не знам за себе.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.