Job 9
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Job antwoordde, en sprak:
1А Јов одговори и рече:
2Zeker, ik weet wel, dat het zo is; Maar hoe kan een mens tegenover God in zijn recht zijn?
2Заиста, знам да је тако; јер како би могао човек бити прав пред Богом?
3Wanneer hij Hem ter verantwoording wil roepen, Geeft Hij niet eens op de duizendmaal antwoord;
3Ако би се хтео прети с Њим, не би Му могао одговорити од хиљаде на једну.
4Wie heeft den Alwijze en den Almachtige Ooit ongedeerd getrotseerd?
4Мудар је срцем и јак снагом; ко се је опро Њему и био срећан?
5Hem, die bergen verzet, en ze merken het niet, Ze onderstboven keert in zijn toorn;
5Он премешта горе, да нико и не опази; превраћа их у гневу свом;
6Die de aarde op haar plaats doet schudden, Haar zuilen trillen ervan;
6Он креће земљу с места њеног да јој се ступови дрмају;
7Die de zon bevel geeft, niet te stralen, En de sterren onder een zegel legt!
7Он кад запрети сунцу, не излази; Он запечаћава звезде;
8Die de hemel uitspant, Hij alleen, En voortschrijdt over de golven der zee;
8Он разапиње небо сам, и гази по валима морским;
9Die Grote Beer en Orion schiep, Plejaden en het Zuiderkruis;
9Он је начинио звезде кола и штапе и влашиће и друге југу у дну;
10Die grootse, ondoorgrondelijke dingen wrocht, En talloze wonderen!
10Он чини ствари велике и неиспитиве и дивне, којима нема броја.
11Zie, Hij gaat mij voorbij, en ik zie het niet, Hij glijdt langs mij heen, ik bemerk het niet;
11Гле, иде мимо мене, а ја не видим; прође, а ја га не опазим.
12Rooft Hij: Wie zal Hem weerhouden? Wie Hem zeggen: Wat doet Gij?
12Гле, кад ухвати, ко ће Га нагнати да врати? Ко ће Му казати: Шта радиш?
13God, die zijn gramschap niet weerhoudt: Zelfs Ráhabs helpers moesten zich onder Hem krommen!
13Бог не устеже гнева свог, падају пода Њ охоли помоћници.
14Hoe zou ik Hem dan ter verantwoording roepen, Mijn woorden tegenover Hem vinden?
14А како би Му ја одговарао и бирао речи против Њега?
15Ik, die geen antwoord krijg, al heb ik ook recht, Maar mijn Rechter om genade moet smeken;
15Да сам и прав, нећу Му се одговорити, ваља да се молим судији свом.
16En al gaf Hij mij antwoord, als ik riep, Dan geloof ik niet, dat Hij naar mij zou luisteren.
16Да Га зовем и да ми се одзове, још не могу веровати да је чуо глас мој.
17Hij, die mij vertrapt om een kleinigheid En mijn smarten vermeerdert om niet;
17Јер ме је вихором сатро и задао ми много рана низашта.
18Hij, die mij niet op adem laat komen, Maar mij met bitter wee overstelpt.
18Не да ми да одахнем, него ме сити горчинама.
19Gaat het om kracht: Hij is er, de Sterke! Gaat het om recht: Wie klaagt Hem aan?
19Ако је на силу, гле, Он је најсилнији; ако на суд, ко ће ми сведочити?
20Al had ik ook recht, zijn mond veroordeelde mij; Al was ik onschuldig, Hij verklaarde mij schuldig!
20Да се правдам, моја ће ме уста осудити; да сам добар, показаће да сам неваљао.
21Ben ik onschuldig? Ik weet het zelf nu niet meer. Ik verfoei mijn bestaan: Het is mij allemaal één!
21Ако сам добар, нећу знати за то; омрзао ми је живот мој.
22Maar daarom roep ik het uit: Onschuldigen en schuldigen slaat Hij neer!
22Свеједно је; зато рекох: и доброг и безбожног Он потире.
23Wanneer zijn gesel plotseling doodt, Lacht Hij met de vertwijfeling van de onschuldigen;
23Кад би још убио бич наједанпут! Али се смеје искушавању правих.
24Is het land aan bozen overgeleverd, Hij bindt nog een blinddoek op het gelaat van de rechters: Want zo Hij het niet doet, Wie doet het dan wel?
24Земља се даје у руке безбожнику; лице судија њених заклања; ако не Он, да ко?
25Zo vliegen mijn dagen voorbij, Sneller nog dan een ijlbode; Zo vluchten ze weg, Zonder geluk te aanschouwen;
25Али дани моји бише бржи од гласника; побегоше, не видеше добра.
26Ze schieten heen als schepen van riet, Als een adelaar, die zich werpt op zijn prooi.
26Прођоше као брзе лађе, као орао кад лети за храну.
27Denk ik, ik wil mijn jammer vergeten, Weer vrolijk schijnen en blij,
27Ако кажем: Заборавићу тужњаву своју, оставићу гнев свој и окрепићу се;
28Dan ben ik weer bang voor al mijn smarten, Wetend, dat Gij mij niet voor onschuldig houdt.
28Страх ме је од свих мука мојих, знам да ме нећеш оправдати.
29En wanneer ik dan toch schuldig moet zijn, Waarom doe ik mijn best, om niet?
29Бићу крив; зашто бих се мучио узалуд?
30Al was ik mij nog zo schoon met sneeuw, En reinig mijn handen met zeep,
30Да се измијем водом снежницом, и да очистим сапуном руке своје,
31Toch ploft Gij mij neer in het vuil, Zodat mijn kleren van mij walgen.
31Тада ћеш ме замочити у јаму да се гаде на ме моје хаљине.
32Neen, Gij zijt geen mens, zoals ik, dien ik ter verantwoording roep, Zodat wij te zamen voor de rechtbank verschijnen!
32Јер није човек као ја да Му одговарам, да идем с Њим на суд;
33Ach, mocht er een scheidsrechter tussen ons zijn, Die zijn hand op ons beiden kon leggen;
33Нити има међу нама кмета да би ставио руку своју међу нас двојицу.
34Die Gods roede van mij weg zou nemen, Zodat de schrik voor Hem mij niet deerde:
34Нека одмакне од мене прут свој, и страх Његов нека ме не страши;
35Dan zou ik spreken zonder Hem te vrezen; Maar nu er geen is, neem ik het op voor mijzelf!
35Тада ћу говорити, и нећу Га се бојати; јер овако не знам за себе.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.