Job 14
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1De mens, geboren uit een vrouw, Leeft korte tijd en vol ellende;
1Човек рођен од жене кратка је века и пун немира.
2Hij ontluikt en verwelkt als een bloem, Vliedt heen als een schaduw, en houdt geen stand:
2Као цвет ниче, и одсеца се, и бежи као сен, и не остаје.
3En op zo een vestigt Gij uw oog, En daagt Gij voor uw gericht!
3И на таквог отвараш око своје, и мене водиш на суд са собом!
4Kan een reine uit een onreine komen? Niet een!
4Ко ће чисто извадити из нечиста? Нико.
5Maarwanneer dus zijn dagen zijn vastgesteld, Het getal zijner maanden door U is bepaald, Gij hem zijn grens hebt gesteld, die hij niet overschrijdt:
5Измерени су дани његови, број месеца његових у Тебе је; поставио си му међу, преко које не може прећи.
6Wend dan uw blik van Hem af, en laat hem met rust, Tot hij zijn dagtaak als een huurling volbracht heeft!
6Одврати се од њега да почине докле не наврши као надничар дан свој.
7Ja, voor een boom is er hoop, als hij wordt omgehakt: Hij loopt weer uit, en zijn loten houden niet op.
7Јер за дрво има надања, ако се посече, да ће се још омладити и да неће бити без изданка;
8Al is ook zijn wortel in de bodem verouderd, Afgestorven zijn tronk in het stof:
8Ако и остари у земљи корен његов и у праху изумре пањ његов,
9Hij bot weer uit, zodra hij het water maar ruikt, Schiet takken als een jonge plant.
9Чим осети воду, опет напупи и пусти гране као присад.
10Maar sterft een mens, ontzield blijft hij liggen Geeft hij de geest, hij is er niet meer.
10А човек умире изнемогао; и кад издахне човек, где је?
11Zoals water wegvloeit uit de zee, De rivier leegloopt en uitdroogt:
11Као кад вода отече из језера и река опадне и усахне,
12Zo legt de mens zich neer, en staat niet meer op En wordt niet wakker uit zijn slaap. 14:12b Zolang de hemel bestaat, ontwaken zij niet!
12Тако човек кад легне, не устаје више; докле је небеса неће се пробудити нити ће се пренути ода сна свог.
13Ach, als Gij mij in het dodenrijk mocht verschuilen, Mij verbergen, tot uw toorn is bedaard, Mij een tijdstip bepalen, en dan aan mij denken,
13О да ме хоћеш у гробу сакрити и склонити ме докле не утоли гнев Твој, и да ми даш рок кад ћеш ме се опоменути!
14Den mens na zijn dood deedt herleven: Dan zou ik al de dagen van mijn harde dienst blijven wachten, Tot mijn aflossing komt!
14Кад умре човек, хоће ли оживети? Све дане времена које ми је одређено чекаћу докле ми дође промена.
15Hoe zou ik dan antwoorden, als Gij riept Als Gij het werk uwer handen verlangend kwaamt zoeken!
15Зазваћеш, и ја ћу Ти се одазвати; дело руку својих пожелећеш.
16Terwijl Gij thans mijn schreden telt, Zoudt Gij niet langer op mijn zonden meer loeren,
16А сада бројиш кораке моје, и ништа не остављаш за грех мој.
17Maar in een buidel mijn overtreding verzegelen, En mijn fouten bedekken!
17Запечаћени су у тобоцу моји преступи, и завезујеш безакоња моја.
18Maar zoals een berg ineenstort, Een rots van haar plaats wordt gerukt,
18Заиста, као што гора падне и распадне се, и као што се стена одвали с места свог,
19Het water de stenen uitholt, Een stortregen de aardbodem wegspoelt: Zo slaat Gij de hoop der mensen de bodem in,
19И као што вода спира камење и поводањ односи прах земаљски, тако надање човечије обраћаш у ништа.
20Gij slaat hem neer, hij gaat heen voor altijd; Gij verbleekt zijn gelaat, en zendt hem weg.
20Надвлађујеш га једнако, те одлази, мењаш му лице и отпушташ га.
21Zijn zonen mogen worden geëerd: hij ziet het niet; Tot schande komen: hij bemerkt het niet.
21Ако синови његови буду у части, он не зна; ако ли у срамоти, он се не брине.
22Slechts over zijn eigen lichaam voelt hij smart, Blijft over zijn eigen ziel in droefheid gedompeld!
22Само тело док је жив болује, и душа његова у њему тужи.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.