Jó 14
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1“O homem, nascido de mulher, vive poucos dias e é cheio de aflição.
1Човек рођен од жене кратка је века и пун немира.
2Ele cresce como uma flor, e é cortado. Ele também foge como uma sombra, e não permanece.
2Као цвет ниче, и одсеца се, и бежи као сен, и не остаје.
3Você abre os seus olhos sobre alguém assim, e me traz a julgamento com você?
3И на таквог отвараш око своје, и мене водиш на суд са собом!
4Quem pode tirar algo puro do impuro? Ninguém.
4Ко ће чисто извадити из нечиста? Нико.
5Visto que os seus dias estão determinados, o número dos seus meses está com você, e você estabeleceu os seus limites, que ele não pode ultrapassar.
5Измерени су дани његови, број месеца његових у Тебе је; поставио си му међу, преко које не може прећи.
6Desvie dele o olhar, para que ele possa descansar, até que ele cumpra, como um trabalhador contratado, o seu dia.
6Одврати се од њега да почине докле не наврши као надничар дан свој.
7“Pois há esperança para uma árvore se ela for cortada, de que brotará novamente, e de que os seus ramos tenros não cessarão.
7Јер за дрво има надања, ако се посече, да ће се још омладити и да неће бити без изданка;
8Embora a sua raiz envelheça na terra, e o seu tronco morra no chão,
8Ако и остари у земљи корен његов и у праху изумре пањ његов,
9ainda assim, ao cheiro das águas, ela brotará, e dará ramos como uma planta.
9Чим осети воду, опет напупи и пусти гране као присад.
10Mas o homem morre, e é abatido. Sim, o homem entrega o espírito, e onde ele está?
10А човек умире изнемогао; и кад издахне човек, где је?
11Assim como as águas desaparecem do mar, e o rio se esgota e seca,
11Као кад вода отече из језера и река опадне и усахне,
12assim o homem se deita e não se levanta. Até que os céus já não existam, eles não acordarão, nem serão despertados do seu sono.
12Тако човек кад легне, не устаје више; докле је небеса неће се пробудити нити ће се пренути ода сна свог.
13“Quem dera você me escondesse no Seol, que você me mantivesse em segredo até que a sua ira passasse, que você me marcasse um tempo determinado e se lembrasse de mim!
13О да ме хоћеш у гробу сакрити и склонити ме докле не утоли гнев Твој, и да ми даш рок кад ћеш ме се опоменути!
14Se um homem morrer, ele viverá novamente? Eu esperaria todos os dias do meu combate, até que chegasse a minha libertação.
14Кад умре човек, хоће ли оживети? Све дане времена које ми је одређено чекаћу докле ми дође промена.
15Você chamaria, e eu lhe responderia. Você teria desejo pela obra das suas mãos.
15Зазваћеш, и ја ћу Ти се одазвати; дело руку својих пожелећеш.
16Mas agora você conta os meus passos. Você não vigia o meu pecado?
16А сада бројиш кораке моје, и ништа не остављаш за грех мој.
17A minha desobediência está selada em uma bolsa. Você amarra a minha iniquidade.
17Запечаћени су у тобоцу моји преступи, и завезујеш безакоња моја.
18“Mas a montanha que cai se desfaz em nada. A rocha é removida do seu lugar.
18Заиста, као што гора падне и распадне се, и као што се стена одвали с места свог,
19As águas desgastam as pedras. As suas torrentes levam o pó da terra. Assim você destrói a esperança do homem.
19И као што вода спира камење и поводањ односи прах земаљски, тако надање човечије обраћаш у ништа.
20Você prevalece contra ele para sempre, e ele se vai. Você muda o seu semblante, e o manda embora.
20Надвлађујеш га једнако, те одлази, мењаш му лице и отпушташ га.
21Os seus filhos alcançam honra, e ele não sabe disso. Eles são humilhados, mas ele não percebe.
21Ако синови његови буду у части, он не зна; ако ли у срамоти, он се не брине.
22Mas a sua própria carne sente dor, e a sua alma dentro dele lamenta.”
22Само тело док је жив болује, и душа његова у њему тужи.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.