Jó 4
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Então Elifaz, o temanita, respondeu:
1Тада одговори Елифас Теманац и рече:
2“Se alguém se aventurar a falar com você, você se aborrecerá? Mas quem pode se conter de falar?
2Ако ти проговоримо, да ти неће бити досадно? Али ко би се могао уздржати да не говори?
3Eis que você instruiu a muitos, você fortaleceu as mãos fracas.
3Гле, учио си многе, и руке изнемогле крепио си;
4Suas palavras ampararam aquele que estava caindo, você firmou os joelhos vacilantes.
4Речи су твоје подизале оног који падаше, и утврђивао си колена која клецаху.
5Mas agora que isso chega a você, você desfalece. Toca em você, e você fica perturbado.
5А сада кад дође на тебе, клонуо си; кад се тебе дотаче, смео си се.
6Não é a sua piedade a sua confiança? Não é a integridade dos seus caminhos a sua esperança?
6Није ли побожност твоја била уздање твоје? И доброта путева твојих надање твоје?
7“Lembre-se, agora, quem jamais pereceu sendo inocente? Ou onde os retos foram destruídos?
7Опомени се, ко је прав погинуо, и где су праведни истребљени?
8Segundo o que tenho visto, aqueles que lavram a iniquidade e semeiam a aflição, colhem o mesmo.
8Како сам ја видео, који ору муку и сеју невољу, то и жању.
9Pelo sopro de Deus eles perecem. Pela rajada da sua ira eles são consumidos.
9Од дихања Божијег гину, и од даха ноздрва Његових нестаје их.
10O rugido do leão, e a voz do leão feroz, os dentes dos leõezinhos, são quebrados.
10Рика лаву, и глас љутом лаву и зуби лавићима сатиру се.
11O leão velho perece por falta de presa. Os filhotes da leoa são espalhados.
11Лав гине немајући лова, и лавићи расипају се.
12“Ora, algo me foi trazido em segredo. Meu ouvido recebeu um sussurro disso.
12Још дође тајно до мене реч, и ухо моје дочу је мало.
13Em pensamentos vindos das visões da noite, quando o sono profundo cai sobre os homens,
13У мислима о ноћним утварама, кад тврд сан пада на људе,
14o medo e o tremor vieram sobre mim, o que fez todos os meus ossos estremecerem.
14Страх подузе ме и дрхат, од ког устрепташе све кости моје,
15Então um espírito passou diante do meu rosto. Os pelos do meu corpo se arrepiaram.
15И дух прође испред мене, и длаке на телу мом накострешише се.
16Ele parou, mas eu não consegui discernir a sua aparência. Um vulto estava diante dos meus olhos. Houve silêncio, e então ouvi uma voz, dizendo:
16Стаде, али му не познах лица; прилика беше пред очима мојим, и ћутећи чух глас:
17‘Pode o homem mortal ser mais justo do que Deus? Pode um homem ser mais puro do que o seu Criador?
17Еда ли је човек праведнији од Бога? Еда ли је човек чистији од Творца свог?
18Eis que ele não confia em seus servos. Ele acusa os seus anjos de erro.
18Гле, слугама својим не верује, и у анђела својих налази недостатака;
19Quanto mais aqueles que habitam em casas de barro, cujo alicerce está no pó, que são esmagados diante da traça!
19А камоли у оних који стоје у кућама земљаним, којима је темељ на праху и сатиру се брже него мољац.
20Entre a manhã e a tarde eles são destruídos. Eles perecem para sempre sem que ninguém perceba.
20Од јутра до вечера сатру се, и нестане их навек да нико и не опази.
21A corda de sua tenda não é arrancada de dentro deles? Eles morrem, e isso sem sabedoria.’
21Слава њихова не пролази ли с њима? Умиру, али не у мудрости.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.