Ijob 4
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:
1Тада одговори Елифас Теманац и рече:
2Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?
2Ако ти проговоримо, да ти неће бити досадно? Али ко би се могао уздржати да не говори?
3Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortiĝintajn vi refortigis;
3Гле, учио си многе, и руке изнемогле крепио си;
4Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksiĝantajn genuojn vi fortigis;
4Речи су твоје подизале оног који падаше, и утврђивао си колена која клецаху.
5Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; Ĝi ektuŝis vin, kaj vi ektimis.
5А сада кад дође на тебе, клонуо си; кад се тебе дотаче, смео си се.
6Ĉu ne via timo antaŭ Dio estas via konsolo? Ĉu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?
6Није ли побожност твоја била уздање твоје? И доброта путева твојих надање твоје?
7Rememoru do, ĉu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?
7Опомени се, ко је прав погинуо, и где су праведни истребљени?
8Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;
8Како сам ја видео, који ору муку и сеју невољу, то и жању.
9De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.
9Од дихања Божијег гину, и од даха ноздрва Његових нестаје их.
10La kriado de leono kaj la voĉo de leopardo silentiĝis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompiĝis;
10Рика лаву, и глас љутом лаву и зуби лавићима сатиру се.
11Leono pereis pro manko de manĝaĵo, Kaj idoj de leonino diskuris.
11Лав гине немајући лова, и лавићи расипају се.
12Kaj al mi kaŝe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de ĝi.
12Још дође тајно до мене реч, и ухо моје дочу је мало.
13Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,
13У мислима о ноћним утварама, кад тврд сан пада на људе,
14Atakis min teruro kaj tremo, Kaj ĉiuj miaj ostoj eksentis timon.
14Страх подузе ме и дрхат, од ког устрепташе све кости моје,
15Kaj spirito traflugis antaŭ mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidiĝis.
15И дух прође испред мене, и длаке на телу мом накострешише се.
16Staris bildo antaŭ miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni ĝian aspekton; Estis silento, kaj mi ekaŭdis voĉon, dirantan:
16Стаде, али му не познах лица; прилика беше пред очима мојим, и ћутећи чух глас:
17Ĉu homo estas pli justa ol Dio? Ĉu viro estas pli pura ol lia Kreinto?
17Еда ли је човек праведнији од Бога? Еда ли је човек чистији од Творца свог?
18Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn anĝelojn Li trovas mallaŭdindaj:
18Гле, слугама својим не верује, и у анђела својих налази недостатака;
19Des pli koncerne tiujn, Kiuj loĝas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formanĝas vermoj.
19А камоли у оних који стоје у кућама земљаним, којима је темељ на праху и сатиру се брже него мољац.
20De la mateno ĝis la vespero ili disfalas, Pereas por ĉiam, kaj neniu tion atentas.
20Од јутра до вечера сатру се, и нестане их навек да нико и не опази.
21La fadeno de ilia vivo estas distranĉita; Ili mortas, kaj ne en saĝeco.
21Слава њихова не пролази ли с њима? Умиру, али не у мудрости.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.