Ijob 4
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:
1І відказав Елифаз із Теману й промовив:
2Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?
2Як ми стребуємо заговорити до тебе, — чи не буде се тобі прикро? Да хто слово може зупинити?
3Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortiĝintajn vi refortigis;
3Отсе ти не одного навчав, і знемагаючі руки піддержував;
4Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksiĝantajn genuojn vi fortigis;
4Хто спотикавсь, того підкріпляли слова твої, і хистким колїнам ти додавав сили.
5Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; Ĝi ektuŝis vin, kaj vi ektimis.
5Тепер же дійшло до тебе, а ти знемочнїв; дотикнуло тебе, та вже й упав духом.
6Ĉu ne via timo antaŭ Dio estas via konsolo? Ĉu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?
6Чи ж богобоязність твоя не повинна бути твоєю надїєю, а невинність доріг твоїх — упованнєм твоїм?
7Rememoru do, ĉu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?
7Згадай же сам, хто погибав безвинний, і праведних коли викоренювано?
8Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;
8Я сам бачив, що хто в безбожностї орав і сїяв лихо, той сам його й пожинав.
9De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.
9Такі від подуву Божого погибають, а від духа гнїву його зникають.
10La kriado de leono kaj la voĉo de leopardo silentiĝis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompiĝis;
10Рев лева й голос рикаючого вмовкає, і зуби в левчуків кришаться;
11Leono pereis pro manko de manĝaĵo, Kaj idoj de leonino diskuris.
11Могутний лев гине без добичі, й щенята левицї розбігаються.
12Kaj al mi kaŝe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de ĝi.
12І надійшло до мене зтиха слово (Боже), й я почув його ледь-неледь ухом.
13Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,
13Серед розгадування над ночними привидами, коли сон на людей находить,
14Atakis min teruro kaj tremo, Kaj ĉiuj miaj ostoj eksentis timon.
14Я задрожав і затремтїв у страсї, і всї кістки в мене затрусились;
15Kaj spirito traflugis antaŭ mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidiĝis.
15І перейшов дух понад мене, й волоссє стало в мене диба.
16Staris bildo antaŭ miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni ĝian aspekton; Estis silento, kaj mi ekaŭdis voĉon, dirantan:
16І став хтось — не бачив я лиця його, — тільки тїнь перед очима в мене; тихий повів — і я чую голос:
17Ĉu homo estas pli justa ol Dio? Ĉu viro estas pli pura ol lia Kreinto?
17Чи ж чоловік праведнїйший від Бога? й людина чистійша за Творця свого?
18Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn anĝelojn Li trovas mallaŭdindaj:
18Та ж ось він і слугам своїм не йме віри, і в ангелів своїх знаходить хиби;
19Des pli koncerne tiujn, Kiuj loĝas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formanĝas vermoj.
19А скільки ж більш у тих, що живуть у глиняних хатинах, що основи їх у поросї, й вони борше, як міль, зникають.
20De la mateno ĝis la vespero ili disfalas, Pereas por ĉiam, kaj neniu tion atentas.
20Між ранком і вечером вони розпадаються, й не доглянешь, як без слїду зникнуть.
21La fadeno de ilia vivo estas distranĉita; Ili mortas, kaj ne en saĝeco.
21А чи ж із ними, не пропадають і почестї їх? Вони вмерають, не дійшовши до мудростї.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.