Ijob 29
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Kaj plue Ijob parolis siajn sentencojn, kaj diris:
1І повів Йов далїй поважну мову свою й говорив:
2Ho, se estus al mi tiel, kiel en la antaŭaj monatoj, Kiel en la tempo, kiam Dio min gardis;
2О, коли б я був такий, як у тих місяцях, що минули, як у ті днї, коли Бог ще стеріг мене;
3Kiam Lia lumilo lumis super mia kapo; Kaj sub Lia lumo mi povis iri en mallumo;
3Коли його сьвітло ще блищало в мене над головою, й я при сьвітлї (ласки) його ходив посеред темряви;
4Kiel estis al mi en la tagoj de mia juneco, Kiam la ŝirmado de Dio estis super mia tendo;
4Як в молодощах моїх ласка Божа витала понад наметом моїм;
5Kiam la Plejpotenculo estis ankoraŭ kun mi, Kaj ĉirkaŭ mi estis miaj infanoj;
5Коли то Вседержитель був ще зо мною, а дїти мої кругом мене;
6Kiam miaj paŝoj laviĝadis en butero, Kaj la roko verŝadis al mi fluojn da oleo!
6Коли то дороги мої залиті були молоком, а скеля точила потоки олїї!
7Kiam mi eliris el la pordego al la urbo Kaj aranĝis al mi sidon sur la placo,
7Тодї виходив я, було до воріт міста, й уставляв на майданї сїдалище себі,
8Vidis min junuloj kaj kaŝis sin, Kaj maljunuloj leviĝis kaj staris;
8Хлопцї загледять мене, й ховаються, старцї встають і стоять;
9Eminentuloj ĉesis paroli Kaj metis la manon sur sian buŝon;
9Значні здержуються від бесїди й кладуть палцї на уста свої.
10La voĉo de altranguloj sin kaŝis, Kaj ilia lango algluiĝis al ilia palato.
10Голос старшин умовкає, а язик прилипає до піднебіння в їх.
11Kiam orelo aŭdis, ĝi nomis min feliĉa; Kiam okulo vidis, ĝi gloris min;
11Ухо, що почує мене, вже й благословляє мене; око, що бачить мене, вже мене й величає;
12Ĉar mi savadis kriantan malriĉulon, Kaj orfon, kiu ne havis helpanton.
12Бо рятував терплячого, що голосив, і сироту безпомочного.
13Beno de pereanto venadis sur min, Kaj la koro de vidvino estis ĝojigata de mi.
13Хто погибав, того благословеннє приходило на мене, а серцю вдовицї подавав я відраду.
14Virteco estis mia vesto, Kaj mia justeco vestis min kiel mantelo kaj kapornamo.
14Я одягавсь у справедливість, а суд мій окрашував мене, мов мантиєю й вінцем.
15Mi estis okuloj por la blindulo, Kaj piedoj por la lamulo;
15Я був очима слїпому й ногами кульгавому;
16Mi estis patro por la malriĉuloj, Kaj juĝan aferon de homoj nekonataj mi esploradis;
16Я був батьком убогим і всяку справу незнану розбірав я розважливо.
17Mi rompadis la makzelojn al maljustulo, Kaj el liaj dentoj mi elŝiradis la kaptitaĵon.
17Злюцї торощив я челюстї і виривав із зубів у його здобичу.
18Kaj mi pensis: En mia nesto mi mortos, Kaj grandnombraj kiel sablo estos miaj tagoj;
18От і мовляв я собі: Вмру я в свойму гнїздї й днїв моїх буде много, як піску;
19Mia radiko estas malkovrita por la akvo, Kaj roso noktas sur miaj branĉoj.
19Корінь мій відкритий буде приступови води, й роси ночувати муть на галуззю мойму.
20Mia gloro estas ĉiam nova, Kaj mia pafarko ĉiam refortiĝas en mia mano.
20Слава моя не зостарієсь, а лук мій останесь кріпким у руцї в мене.
21Oni aŭskultadis min kaj atendadis, Kaj silentadis, kiam mi donadis konsilojn.
21Бувало, слухали мене, й дожидали мовчки поради моєї.
22Post miaj vortoj oni ne plu parolis; Kaj miaj vortoj gutadis sur ilin.
22Слів моїх уже й не розбірали, слова мої капали дощиком на них.
23Oni atendadis min kiel la pluvon, Kaj malfermadis sian buŝon, kiel por malfrua pluvo.
23Дожидали мене, й, як (земля) до опізненого дощу, отвирали роти свої.
24Se mi iam ridis al ili, ili ne kredis tion; Kaj la lumo de mia vizaĝo ne falis.
24Бувало, всьміхнусь до них — а вони й не довіряють; веселого лиця мого нїколи не омрячили.
25Kiam mi iris al ili, mi sidis sur la ĉefa loko; Mi loĝis kiel reĝo inter taĉmentoj, Kiel konsolanto de funebruloj.
25Я назначав поступки їх, і засїдав на передньому місцї, та жив, нїби царь проміж своїм військом, як утїшитель плачучих.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.