Job 29
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
1І повів Йов далїй поважну мову свою й говорив:
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
2О, коли б я був такий, як у тих місяцях, що минули, як у ті днї, коли Бог ще стеріг мене;
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
3Коли його сьвітло ще блищало в мене над головою, й я при сьвітлї (ласки) його ходив посеред темряви;
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
4Як в молодощах моїх ласка Божа витала понад наметом моїм;
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
5Коли то Вседержитель був ще зо мною, а дїти мої кругом мене;
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
6Коли то дороги мої залиті були молоком, а скеля точила потоки олїї!
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
7Тодї виходив я, було до воріт міста, й уставляв на майданї сїдалище себі,
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
8Хлопцї загледять мене, й ховаються, старцї встають і стоять;
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
9Значні здержуються від бесїди й кладуть палцї на уста свої.
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
10Голос старшин умовкає, а язик прилипає до піднебіння в їх.
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
11Ухо, що почує мене, вже й благословляє мене; око, що бачить мене, вже мене й величає;
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
12Бо рятував терплячого, що голосив, і сироту безпомочного.
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
13Хто погибав, того благословеннє приходило на мене, а серцю вдовицї подавав я відраду.
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
14Я одягавсь у справедливість, а суд мій окрашував мене, мов мантиєю й вінцем.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
15Я був очима слїпому й ногами кульгавому;
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
16Я був батьком убогим і всяку справу незнану розбірав я розважливо.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
17Злюцї торощив я челюстї і виривав із зубів у його здобичу.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
18От і мовляв я собі: Вмру я в свойму гнїздї й днїв моїх буде много, як піску;
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
19Корінь мій відкритий буде приступови води, й роси ночувати муть на галуззю мойму.
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
20Слава моя не зостарієсь, а лук мій останесь кріпким у руцї в мене.
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
21Бувало, слухали мене, й дожидали мовчки поради моєї.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
22Слів моїх уже й не розбірали, слова мої капали дощиком на них.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
23Дожидали мене, й, як (земля) до опізненого дощу, отвирали роти свої.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
24Бувало, всьміхнусь до них — а вони й не довіряють; веселого лиця мого нїколи не омрячили.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
25Я назначав поступки їх, і засїдав на передньому місцї, та жив, нїби царь проміж своїм військом, як утїшитель плачучих.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.