Job 11
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord, en sprak:
1І промовив Зофар із Нааму й сказав:
2Zo’n praatvaar zou onbeantwoord blijven, Zo’n held met de lippen in het gelijk gesteld;
2Чи вже ж на безлїч слів не треба давати одвіту? Чи вже ж говорун мусить бути праведний?
3Uw zwetsen zou anderen tot zwijgen brengen, Uw onzinnig gebrabbel door niemand worden beschaamd?
3Нїби твоє пусте базїканнє заставить людей мовчати, щоб ти на глум підіймав, а не було кому тебе пристидати?
4Gij zegt tot God: Mijn wandel is rein, Ik ben onberispelijk in uw oog!
4Ти говорив: Я суджу право, й чист я в тебе перед очима.
5Wilde God maar eens spreken, Zijn lippen tegen u openen,
5А коли б так Бог схотїв промовити, й отворив уста свої до тебе,
6U de geheimen der Wijsheid ontvouwen, Die zo moeilijk zijn te verstaan: Dan zoudt ge erkennen, dat God van u eist, Wat uw misdaad verdient.
6Та показав тобі тайни премудростї, й що тобі вдвоє більше належало б терпіти! Тим то знай, що Бог дещо з проступків твоїх подав у непамять.
7Zoudt ge de diepten Gods kunnen peilen, De alwetendheid van den Almachtige doorgronden?
7Чи то ж ти зможеш умом ізбагнути Бога? Чи зможеш Вседержителя (путь) до конця прослїдити?
8Zij is hoger nog dan de hemelen: Wat kunt ge beginnen; Dieper nog dan de onderwereld: Wat kunt ge begrijpen;
8Та ж він висший небес, — що ж ти вдїяти зможеш? глибше він всїх безодень, — що можеш зрозуміти?
9Haar meetsnoer is langer dan de aarde, En breder nog dan de zee!
9Міра його довша нїж земля, ширша над моря.
10Als hij iets laat passeren, het verborgen houdt, Of het ruchtbaar maakt: wie zal Hem weerhouden?
10Вхопить кого й закує в окови та поставить на суд, хто відверне його?
11Want Hij doorschouwt de bedriegelijke mensen; Hij kent het kwaad, het ontgaat Hem niet!
11Бо він знає людей лицемірних, і бачить проступок, — та й чи ж не зверне на його уваги?
12Maar een leeghoofd zal dit eerst begrijpen, Als het jong van een ezel een mensenkind wordt!
12Та пустоголовий чоловік мудрує, хоч людина родиться так, як осля дике.
13Maar wanneer gij er acht op wilt slaan, En tot Hem uw handen verheft,
13Але коли ти очистиш серце твоє й простягнеш ід йому руки твої,
14De misdaad uit uw hand verwijdert, En in uw tenten geen onrecht laat wonen:
14І коли нечисть на руцї в тебе, а ти відкинеш її, й не дозволиш, щоб проступок пробував у шатрі твойму,
15Dan heft ge smetteloos het hoofd omhoog, Dan staat ge vast, en behoeft niet te vrezen.
15Тодї піднімеш (сьміло) незамаргане лице твоє, й стояти меш твердо й не будеш боятись.
16Ja, dan zult ge de ellende vergeten, Er aan denken als aan water, dat voorbij is gestroomd;
16І тодї забудеш біду, й хиба, як про воду, що протекла, згадувати меш про неї.
17Dan rijst uw leven klaarder nog dan de middag, En uw duisternis zal als de morgen zijn;
17І яснїйше, анїж південь, попливе життє твоє, й прояснїєш, мов ранок.
18Dan zult ge vertrouwen, Want er is weer hoop! Dan gaat ge weer slapen onder veilige hoede,
18Певність у тебе тодї із надїєю буде; ти захищен, і можеш безпечно почивати.
19Dan legt ge u neer, en schrikt niemand u op; Dan dingen velen naar uw gunst,
19Будеш лежати собі, й не буде нїкого, хто б тебе страшив, і многі стануть запобігати (ласки) у тебе.
20Terwijl de ogen der bozen versmachten: Want die blijven van iedere toevlucht verstoken, Hun enige hoop is hun laatste zucht!
20Очі ж ледачих (від плачу) потемнїють, і охорона їх пропаде, й надїя їх зникне.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.