Job 4
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Elifaz van Teman nam het woord, en sprak:
1І відказав Елифаз із Теману й промовив:
2Zullen wij het woord tot u richten, tot u, zo verslagen? Maar wie zou zijn woorden kunnen bedwingen?
2Як ми стребуємо заговорити до тебе, — чи не буде се тобі прикро? Да хто слово може зупинити?
3Zie, zelf hebt ge velen terecht gewezen, En slappe handen gesterkt;
3Отсе ти не одного навчав, і знемагаючі руки піддержував;
4Uw woorden hebben struikelenden opgericht, Knikkende knieën hebt ge spierkracht verleend:
4Хто спотикавсь, того підкріпляли слова твої, і хистким колїнам ти додавав сили.
5Maar nu het ú overkomt, nu zijt ge verslagen, Nu het ú treft, verbijsterd!
5Тепер же дійшло до тебе, а ти знемочнїв; дотикнуло тебе, та вже й упав духом.
6Was dan uw vroomheid niet uw hoop, Uw onberispelijke wandel niet uw vertrouwen?
6Чи ж богобоязність твоя не повинна бути твоєю надїєю, а невинність доріг твоїх — упованнєм твоїм?
7Denk eens na: wie kwam ooit onschuldig om, Of waar ter wereld werden rechtvaardigen verdelgd?
7Згадай же сам, хто погибав безвинний, і праведних коли викоренювано?
8Ik heb altijd gezien: Die onheil ploegen En rampspoed zaaien, die oogsten ze ook!
8Я сам бачив, що хто в безбожностї орав і сїяв лихо, той сам його й пожинав.
9Door Gods adem gaan ze te gronde, Door zijn ziedende gramschap komen ze om:
9Такі від подуву Божого погибають, а від духа гнїву його зникають.
10Het gebrul van den leeuw en het gehuil van den luipaard verstomt. De tanden der leeuwenwelpen worden stuk gebroken;
10Рев лева й голос рикаючого вмовкає, і зуби в левчуків кришаться;
11De leeuwin komt om bij gebrek aan prooi, De jongen van de leeuwinnen worden uiteen gejaagd!
11Могутний лев гине без добичі, й щенята левицї розбігаються.
12Eens drong een woord in het diepste geheim tot mij door En mijn oor ving er het gefluister van op.
12І надійшло до мене зтиха слово (Боже), й я почув його ледь-неледь ухом.
13Het was in een nachtgezicht, uit dromen geboren, Wanneer een diepe slaap de mensen bevangt:
13Серед розгадування над ночними привидами, коли сон на людей находить,
14Schrik en siddering grepen mij aan, En al mijn beenderen rilden van angst;
14Я задрожав і затремтїв у страсї, і всї кістки в мене затрусились;
15Een ademtocht streek langs mijn gelaat, En deed mijn haren ten berge rijzen.
15І перейшов дух понад мене, й волоссє стало в мене диба.
16Daar stond er één voor mij, Wiens gelaat ik niet kon herkennen; Een gestalte zweefde voor mijn oog, En ik hoorde het fluisteren van een stem:
16І став хтось — не бачив я лиця його, — тільки тїнь перед очима в мене; тихий повів — і я чую голос:
17Is een mens ooit rechtvaardig voor God, Een mensenkind rein voor zijn Schepper?
17Чи ж чоловік праведнїйший від Бога? й людина чистійша за Творця свого?
18Zie, zelfs op zijn dienaars kan Hij niet bouwen, Zelfs in zijn engelen ontdekt Hij gebreken.
18Та ж ось він і слугам своїм не йме віри, і в ангелів своїх знаходить хиби;
19Hoeveel te meer in hen, die lemen hutten bewonen, Wier fundament in het stof is gelegd, En die als motten worden doodgetrapt,
19А скільки ж більш у тих, що живуть у глиняних хатинах, що основи їх у поросї, й вони борше, як міль, зникають.
20Van ‘s morgens tot ‘s avonds te pletter gedrukt; Die zonder dat men er acht op slaat, Voor eeuwig vergaan;
20Між ранком і вечером вони розпадаються, й не доглянешь, як без слїду зникнуть.
21Die, als hun tentpin wordt uitgerukt, Gaan sterven, eer zij het weten!
21А чи ж із ними, не пропадають і почестї їх? Вони вмерають, не дійшовши до мудростї.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.