Job 29
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
1Још настави Јов беседу своју и рече:
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
2О да бих био као пређашњих месеца, као оних дана кад ме Бог чуваше,
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
3Кад светљаше свећом својом над главом мојом, и при виделу Његовом хођах по мраку,
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
4Како бејах за младости своје, кад тајна Божија беше у шатору мом,
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
5Кад још беше Свемогући са мном, и деца моја око мене,
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
6Кад се траг мој обливаше маслом, и стена ми точаше уље потоцима,
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
7Кад излажах на врата кроз град, и на улици намештах себи столицу:
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
8Младићи видећи ме уклањаху се, а старци устајаху и стајаху,
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
9Кнезови престајаху говорити и метаху руку на уста своја,
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
10Управитељи устезаху глас свој и језик им пријањаше за грло.
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
11Јер које ме ухо чујаше, називаше ме блаженим; и које ме око виђаше, сведочаше ми
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
12Да избављам сиромаха који виче, и сироту и који нема никог да му помогне;
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
13Благослов оног који пропадаше долажаше на ме, и удовици срце распевах;
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
14У правду се облачих и она ми беше одело, као плашт и као венац беше ми суд мој.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
15Око бејах слепом и нога хромом.
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
16Отац бејах убогима, и разбирах за распру за коју не знах.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
17И разбијах кутњаке неправеднику, и из зуба му истрзах грабеж.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
18Зато говорах: У свом ћу гнезду умрети, и биће ми дана као песка.
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
19Корен мој пружаше се крај воде, роса биваше по сву ноћ на мојим гранама.
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
20Слава моја подмлађиваше се у мене, и лук мој у руци мојој понављаше се.
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
21Слушаху ме и чекаху, и ћутаху на мој савет.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
22После мојих речи нико не проговараше, тако их натапаше беседа моја.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
23Јер ме чекаху као дажд, и уста своја отвараху као на позни дажд.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
24Кад бих се насмејао на њих, не вероваху, и сјајност лица мог не разгоњаху.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
25Кад бих отишао к њима, седах у зачеље, и бејах као цар у војсци, кад теши жалосне.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.