Giobbe 29
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1E GIOBBE riprese il suo ragionamento, e disse:
1Још настави Јов беседу своју и рече:
2Oh! fossi io pure come a' mesi di prima, Come al tempo che Iddio mi guardava!
2О да бих био као пређашњих месеца, као оних дана кад ме Бог чуваше,
3Quando egli faceva rilucere la sua lampana sopra il mio capo, E quando io camminava al suo lume, per mezzo le tenebre;
3Кад светљаше свећом својом над главом мојом, и при виделу Његовом хођах по мраку,
4Come io era al tempo della mia giovanezza, Mentre il consiglio di Dio governava il mio tabernacolo;
4Како бејах за младости своје, кад тајна Божија беше у шатору мом,
5Mentre l'Onnipotente era ancora meco, E i miei famigli mi erano d'intorno;
5Кад још беше Свемогући са мном, и деца моја око мене,
6Mentre io lavava i miei passi nel burro, E le rocce versavano presso di me de' ruscelli d'olio.
6Кад се траг мој обливаше маслом, и стена ми точаше уље потоцима,
7Quando io andava fuori alla porta per la città, O mi faceva porre il mio seggio in su la piazza,
7Кад излажах на врата кроз град, и на улици намештах себи столицу:
8I fanciulli, veggendomi, si nascondevano; E i vecchi si levavano, e stavano in piè;
8Младићи видећи ме уклањаху се, а старци устајаху и стајаху,
9I principali si rattenevano di parlare, E si mettevano la mano in su la bocca;
9Кнезови престајаху говорити и метаху руку на уста своја,
10La voce de' rettori era celata, E la lor lingua era attaccata al lor palato;
10Управитељи устезаху глас свој и језик им пријањаше за грло.
11L'orecchio che mi udiva mi celebrava beato; L'occhio che mi vedeva mi rendeva testimonianza;
11Јер које ме ухо чујаше, називаше ме блаженим; и које ме око виђаше, сведочаше ми
12Perciocchè io liberava il povero che gridava, E l'orfano che non avea chi l'aiutasse.
12Да избављам сиромаха који виче, и сироту и који нема никог да му помогне;
13La benedizione di chi periva veniva sopra me; Ed io faceva cantare il cuor della vedova.
13Благослов оног који пропадаше долажаше на ме, и удовици срце распевах;
14Io mi vestiva di giustizia, ed ella altresì mi rivestiva; La mia dirittura mi era come un ammanto, e come una benda.
14У правду се облачих и она ми беше одело, као плашт и као венац беше ми суд мој.
15Io era occhi al cieco, E piedi allo zoppo.
15Око бејах слепом и нога хромом.
16Io era padre a' bisognosi, E investigava la causa che mi era sconosciuta.
16Отац бејах убогима, и разбирах за распру за коју не знах.
17E rompeva i mascellari al perverso, E gli faceva gittar la preda d'infra i denti.
17И разбијах кутњаке неправеднику, и из зуба му истрзах грабеж.
18Onde io diceva: Io morrò nel mio nido, E moltiplicherò i miei giorni come la rena.
18Зато говорах: У свом ћу гнезду умрети, и биће ми дана као песка.
19La mia radice era aperta alle acque, E la rugiada era tutta la notte in su i miei rami.
19Корен мој пружаше се крај воде, роса биваше по сву ноћ на мојим гранама.
20La mia gloria si rinnovava in me, E il mio arco si rinforzava in mano mia.
20Слава моја подмлађиваше се у мене, и лук мој у руци мојој понављаше се.
21Altri mi ascoltava, ed aspettava che io avessi parlato ; E taceva al mio consiglio.
21Слушаху ме и чекаху, и ћутаху на мој савет.
22Dopo che io avea parlato, niuno replicava; E i miei ragionamenti stillavano sopra loro.
22После мојих речи нико не проговараше, тако их натапаше беседа моја.
23Essi mi aspettavano come la pioggia, Ed aprivano la bocca, come dietro alla pioggia della stagione della ricolta.
23Јер ме чекаху као дажд, и уста своја отвараху као на позни дажд.
24Se io rideva verso loro, essi nol credevano, E non facevano scader la chiarezza della mia faccia.
24Кад бих се насмејао на њих, не вероваху, и сјајност лица мог не разгоњаху.
25Se mi piaceva d'andar con loro, io sedeva in capo, Ed abitava con loro come un re fra le sue schiere, E come una persona che consola quelli che fanno cordoglio.
25Кад бих отишао к њима, седах у зачеље, и бејах као цар у војсци, кад теши жалосне.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.