Giobbe 19
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1E GIOBBE rispose, e disse:
1А Јов одговори и рече:
2Infino a quando addoglierete voi l'anima mia, E mi triterete con parole?
2Докле ћете мучити душу моју и сатирати ме речима?
3Già dieci volte voi mi avete fatta onta; Non vi vergognate voi di procedere così stranamente meco?
3Већ сте ме десет пута наружили; није вас стид што тако наваљујете на ме?
4Ma pure, sia così certamente che io abbia fallito, Il mio fallo dimorerà meco.
4Али ако сам доиста погрешио, погрешка ће моја остати код мене.
5Se pur volete innalzarvi sopra a me, E volete rimproverarmi il mio vituperio,
5Ако ли се још хоћете да дижете на ме и да ме корите мојом срамотом,
6Sappiate ora che Iddio mi ha sovvertito, E ch'egli mi ha intorniato della sua rete.
6Онда знајте да ме је Бог оборио и мрежу своју разапео око мене.
7Ecco, io grido violenza, e non sono esaudito; Io sclamo, e non mi si fa ragione.
7Ето, вичем на неправду, али се не слушам; вапим, али нема суда.
8Egli ha abbarrata la mia via sì che io non posso passare; Ed ha poste le tenebre sopra i miei sentieri.
8Заградио је пут мој да не могу проћи; на стазе моје метнуо је мрак.
9Egli mi ha spogliato della mia gloria, E mi ha tolta la corona del mio capo.
9Свукао је с мене славу моју и скинуо венац с главе моје.
10Egli mi ha disfatto d'ogn'intorno, sì che io me ne vo via; Ed ha fatta dileguar la mia speranza, come quella di un albero;
10Порушио ме је од свуда, да ме нема; и као дрво ишчупао је надање моје.
11Ed ha accesa la sua ira contro a me, E mi ha reputato per uno de ' suoi nemici.
11Распалио се на ме гнев Његов, и узео ме је међу непријатеље своје.
12Le sue schiere son venute tutte insieme, E si hanno spianata la via contro a me, E si sono accampate intorno al mio tabernacolo.
12Војске Његове дођоше све заједно и насуше к себи пут к мени, стадоше у логор около шатора мог.
13Egli ha allontanati d'appresso a me i miei fratelli; I miei conoscenti si son del tutto alienati da me.
13Браћу моју удаљио је од мене, и знанци моји туђе се од мене.
14I miei prossimi se ne son rimasti, Ed i miei conoscenti mi hanno dimenticato.
14Ближњи моји оставише ме, и знанци моји заборавише ме.
15I miei famigliari, e le mie serventi, mi tengono per istraniero; Io paio loro un forestiere.
15Домашњи моји и моје слушкиње гледају ме као туђина; странац сам у очима њиховим.
16Io chiamo il mio servitore, ed egli non risponde, Quantunque io lo preghi di mia bocca.
16Зовем слугу свог, а он се не одзива, а молим га устима својим.
17Il mio fiato è divenuto stranio alla mia moglie, Benchè io la supplichi per li figliuoli del mio ventre.
17Дах је мој мрзак жени мојој, а преклињем је синовима утробе своје.
18Fino a' piccoli fanciulli mi disdegnano; Se io mi levo, sparlano di me.
18Ни деца не хају за ме; кад устанем, руже ме.
19Tutti i miei consiglieri segreti mi abbominano; E quelli che io amava si son rivolti contro a me.
19Мрзак сам свима неверним својим, и које љубљах посташе ми противници.
20Le mie ossa sono attaccate alla mia pelle ed alla mia carne; E non mi è rimasto altro di salvo che la pelle d'intorno a' miei denti.
20За кожу моју као за месо моје прионуше кости моје; једва оста кожа око зуба мојих.
21Abbiate pietà di me, abbiate pietà di me, o voi amici miei; Perciocchè la mano del Signore mi ha toccato.
21Смилујте се на ме, смилујте се на ме, пријатељи моји, јер се рука Божија дотакла мене.
22Perchè mi perseguitate voi come Iddio, E non vi saziate della mia carne?
22Зашто ме гоните као Бог, и меса мог не можете да се наситите?
23Oh! fosser pur ora scritti i miei ragionamenti! Oh! fosser pure stampati in un libro!
23О кад би се написале речи моје! Кад би се ставиле у књигу!
24Oh! fossero in sempiterno intagliati con uno scarpello di ferro E con del piombo, sopra un sasso!
24Писаљком гвозденом и оловом на камену за вечни спомен кад би се урезале!
25Ora, quant'è a me, io so che il mio Redentore vive, E che nell'ultimo giorno egli si leverà sopra la polvere;
25Али знам да је жив мој Искупитељ, и на последак да ће стати над прахом.
26E quantunque , dopo la mia pelle, questo corpo sia roso, Pur vedrò con la carne mia Iddio;
26И ако се ова кожа моја и рашчини, опет ћу у телу свом видети Бога.
27Il quale io vedrò, gli occhi miei lo vedranno, e non un altro; Le mie reni si consumano in me.
27Ја исти видећу Га, и очи моје гледаће Га, а не друге. А бубрега мојих нестаје у мени.
28Anzi dovreste dire: Perchè lo perseguitiamo noi? Poichè la radice della parola si ritrova in me.
28Него би требало да кажете: Зашто га гонимо? Кад је корен беседе у мени.
29Temiate della spada; Perciocchè il supplicio dell'iniquità è la spada; Acciocchè sappiate che vi è un giudicio.
29Бојте се мача; јер је мач освета за безакоње; и знајте да има суд.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.