Job 7
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Heeft de mens niet een krijgsdienst op aarde, Gelijken zijn dagen niet op die van een knecht?
1Није ли човек на војсци на земљи? А дани његови нису ли као дани надничарски?
2Zoals een slaaf, die naar de schaduw verlangt, Zoals een knecht, die op zijn loon staat te wachten:
2Као што слуга уздише за сеном и као што надничар чека да сврши,
3Zo werden maanden van ellende mijn deel, En nachten van lijden mijn lot;
3Тако су мени дати у наследство месеци залудни и ноћи мучне одређене ми.
4Ga ik slapen, dan denk ik: wanneer wordt het dag, Als ik opsta: wanneer wordt het avond? Maar de avond blijft zich eindeloos rekken, En ik blijf vol onrust tot aan de morgen;
4Кад легнем, говорим: Кад ћу устати? И кад ће проћи ноћ? И ситим се преврћући се до сванућа.
5Mijn vlees is met maden en korsten bedekt, Mijn huid splijt open en draagt;
5Тело је моје обучено у црве и у груде земљане, кожа моја пуца и рашчиња се.
6Mijn dagen zijn sneller dan een weversspoel, En lopen af, bij gebrek aan draad.
6Дани моји бржи бише од чунка, и прођоше без надања.
7Bedenk, dat mijn leven een ademtocht is, Dat mijn oog nooit meer het geluk zal aanschouwen;
7Опомени се да је мој живот ветар, да око моје неће више видети добра,
8Dat het oog van hem, die mij ziet, mij niet meer zal speuren, En wanneer gij uw blik op mij richt, ik er niet meer zal zijn.
8Нити ће ме видети око које ме је виђало; и твоје очи кад погледају на ме, мене неће бити.
9Zoals een wolk vervliegt en verdwijnt, Zo stijgt, die in het dodenrijk daalt, er niet meer uit op;
9Као што се облак разилази и нестаје га, тако ко сиђе у гроб, неће изаћи,
10Hij keert naar zijn huis niet meer terug, En zijn eigen woonplaats kent hem niet langer!
10Неће се више вратити кући својој, нити ће га више познати место његово.
11En daarom zal ik mijn mond niet snoeren, Maar spreken in de benauwdheid van mijn geest, En klagen in de bitterheid van mijn ziel: Gij dwingt mij er toe!
11Зато ја нећу бранити устима својим, говорићу у тузи духа свог, нарицати у јаду душе своје.
12Ik ben toch geen zee, of geen monster der zee Dat gij mij een slot oplegt!
12Еда ли сам море или кит, те си наместио стражу око мене?
13Wanneer ik denk: mijn bed brengt mij troost, Mijn sponde zal mijn zuchten verlichten:
13Кад кажем: Потешиће ме одар мој, постеља ће ми моја олакшати тужњаву,
14Dan gaat Gij mij door dromen verschrikken, En jaagt mij door visioenen ontsteltenis aan;
14Тада ме страшиш снима и препадаш ме утварама,
15Zodat ik nog liever word gewurgd, En de dood boven mijn smarten verkies.
15Те душа моја воли бити удављена, воли смрт него кости моје.
16Ik verdwijn, ik blijf niet altijd in leven, Laat mij met rust, want mijn dagen zijn enkel een zucht!
16Додијало ми је; нећу до века живети; прођи ме се; јер су дани моји таштина.
17Wat is de mens, dat Gij zoveel belang in hem stelt, En hem uw aandacht blijft wijden;
17Шта је човек да га много цениш и да мариш за њ?
18Dat Gij morgen aan morgen hem nagaat, En hem elk ogenblik toetst?
18Да га походиш свако јутро, и сваки час кушаш га?
19Wanneer wendt Gij eindelijk eens uw oog van mij af, En laat Gij mij tijd, om mijn speeksel te slikken?
19Кад ћеш се одвратити од мене и пустити ме да прогутам пљуванку своју?
20Heb ik gezondigd: wat deed ik U, Gij Mensenbewaker! Waarom hebt Gij mij tot uw mikpunt gemaakt, En ben ik U maar tot last;
20Згрешио сам; шта ћу Ти чинити, о чувару људски? Зашто си ме метнуо себи за белегу, те сам себи на тегобу?
21Waarom niet liever mijn zonde vergeven, En mijn misdaad vergeten? Want weldra lig ik neer in het stof: Dan kunt Gij me zoeken, maar ik ben er niet meer!
21Зашто ми не опростиш грех мој и не уклониш моје безакоње? Јер ћу сад лећи у прах, и кад ме потражиш, мене неће бити.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.