ایّوب 7
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
1Није ли човек на војсци на земљи? А дани његови нису ли као дани надничарски?
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
2Као што слуга уздише за сеном и као што надничар чека да сврши,
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
3Тако су мени дати у наследство месеци залудни и ноћи мучне одређене ми.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
4Кад легнем, говорим: Кад ћу устати? И кад ће проћи ноћ? И ситим се преврћући се до сванућа.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
5Тело је моје обучено у црве и у груде земљане, кожа моја пуца и рашчиња се.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
6Дани моји бржи бише од чунка, и прођоше без надања.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
7Опомени се да је мој живот ветар, да око моје неће више видети добра,
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
8Нити ће ме видети око које ме је виђало; и твоје очи кад погледају на ме, мене неће бити.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
9Као што се облак разилази и нестаје га, тако ко сиђе у гроб, неће изаћи,
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
10Неће се више вратити кући својој, нити ће га више познати место његово.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
11Зато ја нећу бранити устима својим, говорићу у тузи духа свог, нарицати у јаду душе своје.
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
12Еда ли сам море или кит, те си наместио стражу око мене?
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
13Кад кажем: Потешиће ме одар мој, постеља ће ми моја олакшати тужњаву,
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
14Тада ме страшиш снима и препадаш ме утварама,
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
15Те душа моја воли бити удављена, воли смрт него кости моје.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
16Додијало ми је; нећу до века живети; прођи ме се; јер су дани моји таштина.
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
17Шта је човек да га много цениш и да мариш за њ?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
18Да га походиш свако јутро, и сваки час кушаш га?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
19Кад ћеш се одвратити од мене и пустити ме да прогутам пљуванку своју?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
20Згрешио сам; шта ћу Ти чинити, о чувару људски? Зашто си ме метнуо себи за белегу, те сам себи на тегобу?
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
21Зашто ми не опростиш грех мој и не уклониш моје безакоње? Јер ћу сад лећи у прах, и кад ме потражиш, мене неће бити.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.