ایّوب 7
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
1Не определено ли человеку время на земле, и дни его не то же ли, что дни наемника?
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
2Как раб жаждет тени, и как наемник ждет окончания работы своей,
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
3так я получил в удел месяцы суетные, и ночи горестные отчислены мне.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
4Когда ложусь, то говорю: “когда-то встану?”, а вечер длится, и я ворочаюсь досыта до самого рассвета.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
5Тело мое одето червями и пыльными струпами; кожа моя лопается и гноится.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
6Дни мои бегут скорее челнока и кончаются без надежды.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
7Вспомни, что жизнь моя дуновение, что око мое не возвратится видеть доброе.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
8Не увидит меня око видевшего меня; очи Твои на меня,- и нет меня.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
9Редеет облако и уходит; так нисшедший в преисподнюю не выйдет,
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
10не возвратится более в дом свой, и место его не будет уже знать его.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
11Не буду же я удерживать уст моих; буду говорить в стеснении духа моего; буду жаловаться в горести души моей.
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
12Разве я море или морское чудовище, что Ты поставил надо мною стражу?
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
13Когда подумаю: утешит меня постель моя, унесет горесть мою ложе мое,
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
14ты страшишь меня снами и видениями пугаешь меня;
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
15и душа моя желает лучше прекращения дыхания, лучше смерти, нежели сбережения костей моих.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
16Опротивела мне жизнь. Не вечно жить мне. Отступи от меня, ибо дни мои суета.
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
17Что такое человек, что Ты столько ценишь его и обращаешь на него внимание Твое,
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
18посещаешь его каждое утро, каждое мгновение испытываешь его?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
19Доколе же Ты не оставишь, доколе не отойдешь от меня, доколе не дашь мне проглотить слюну мою?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
20Если я согрешил, то что я сделаю Тебе, страж человеков! Зачем Ты поставил меня противником Себе, так что я стал самому себе в тягость?
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
21И зачем бы не простить мне греха и не снять с меня беззакония моего? ибо, вот, я лягу в прахе; завтра поищешь меня, и меня нет.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.