ایّوب 7
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
1Is there not an appointed time to man upon earth? are not his days also like the days of an hireling?
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
2As a servant earnestly desireth the shadow, and as an hireling looketh for the reward of his work:
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
3So am I made to possess months of vanity, and wearisome nights are appointed to me.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
4When I lie down, I say, When shall I arise, and the night be gone? and I am full of tossings to and fro unto the dawning of the day.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
5My flesh is clothed with worms and clods of dust; my skin is broken, and become loathsome.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
6My days are swifter than a weaver’s shuttle, and are spent without hope.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
7O remember that my life is wind: mine eye shall no more see good.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
8The eye of him that hath seen me shall see me no more: thine eyes are upon me, and I am not.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
9As the cloud is consumed and vanisheth away: so he that goeth down to the grave shall come up no more .
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
10He shall return no more to his house, neither shall his place know him any more.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
11Therefore I will not refrain my mouth; I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
12Am I a sea, or a whale, that thou settest a watch over me?
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
13When I say, My bed shall comfort me, my couch shall ease my complaint;
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
14Then thou scarest me with dreams, and terrifiest me through visions:
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
15So that my soul chooseth strangling, and death rather than my life.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
16I loathe it; I would not live alway: let me alone; for my days are vanity.
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
17What is man, that thou shouldest magnify him? and that thou shouldest set thine heart upon him?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
18And that thou shouldest visit him every morning, and try him every moment?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
19How long wilt thou not depart from me, nor let me alone till I swallow down my spittle?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
20I have sinned; what shall I do unto thee, O thou preserver of men? why hast thou set me as a mark against thee, so that I am a burden to myself?
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
21And why dost thou not pardon my transgression, and take away mine iniquity? for now shall I sleep in the dust; and thou shalt seek me in the morning, but I shall not be .
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.