ایّوب 30
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
2Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
3For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
4Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
5They were driven forth from among men , (they cried after them as after a thief;)
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
6To dwell in the clifts of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
7Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
8They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
9And now am I their song, yea, I am their byword.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
11Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
12Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
13They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
14They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me .
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
15Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
16And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
17My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
18By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
20I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not .
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
21Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
22Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it , and dissolvest my substance.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
23For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
24Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
25Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
26When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
27My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
28I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
29I am a brother to dragons, and a companion to owls.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
30My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
31My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.