ایّوب 30
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I disdained to set with the dogs of my flock.
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
2Yea, the strength of their hands, whereto should it profit me? men in whom ripe age is perished.
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
3They are gaunt with want and famine; they gnaw the dry ground, in the gloom of wasteness and desolation.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
4They pluck salt-wort with wormwood; and the roots of the broom are their food.
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
5They are driven forth from the midst of men; they cry after them as after a thief.
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
6In the clefts of the valleys must they dwell, in holes of the earth and of the rocks.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
7Among the bushes they bray; under the nettles they are gathered together.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
8They are children of churls, yea, children of ignoble men; they were scourged out of the land.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
9And now I am become their song, yea, I am a byword unto them.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
11For He hath loosed my cord, and afflicted me, and they have cast off the bridle before me.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
12Upon my right hand rise the brood; they entangle my feet, and they cast up against me their ways of destruction.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
13They break up my path, they further my calamity, even men that have no helper.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
14As through a wide breach they come; in the midst of the ruin they roll themselves upon me.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
15Terrors are turned upon me, they chase mine honour as the wind; and my welfare is passed away as a cloud.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
16And now my soul is poured out within me; days of affliction have taken hold upon me.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
17In the night my bones are pierced, and fall from me, and my sinews take no rest.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
18By the great force of my disease is my garment disfigured; it bindeth me about as the collar of my coat.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
20I cry unto Thee, and Thou dost not answer me; I stand up, and Thou lookest at me.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
21Thou art turned to be cruel to me; with the might of Thy hand Thou hatest me.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
22Thou liftest me up to the wind, Thou causest me to ride upon it; and Thou dissolvest my substance.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
23For I know that Thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
24Surely none shall put forth his hand to a ruinous heap, neither because of these things shall help come in one's calamity,
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
25If I have not wept for him that was in trouble, and if my soul grieved not for the needy.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
26Yet, when I looked for good, there came evil; and when I waited for light, there came darkness.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
27Mine inwards boil, and rest not; days of affliction are come upon me.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
28I go mourning without the sun; I stand up in the assembly, and cry for help.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
29I am become a brother to jackals, and a companion to ostriches.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
30My skin is black, and falleth from me, and my bones are burned with heat.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
31Therefore is my harp turned to mourning, and my pipe into the voice of them that weep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.