ایّوب 30
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
1But now the younger in time scorn me, whose fathers I would not have set with the dogs of my flock:
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
2The strength of whose hands was to me as nothing, and they were thought unworthy of life itself.
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
3Barren with want and hunger, who gnawed in the wilderness, disfigured with calamity and misery.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
4And they ate grass, and barks of trees, and the root of junipers was their food.
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
5Who snatched up these things out of the valleys, and when they had found any of them, they ran to them with a cry.
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
6They dwelt in the desert places of torrents, and in caves of earth, or upon the gravel.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
7They pleased themselves among these kind of things, and counted it delightful to be under the briers.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
8The children of foolish and base men, and not appearing at all upon the earth.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
9Now I am turned into their song, and am become their byword.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
10They abhor me, and flee far from me, and are not afraid to spit in my face.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
11For he hath opened his quiver, and hath afflicted me, and hath put a bridle into my mouth.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
12At the right hand of my rising, my calamities forthwith arose: they have overthrown my feet, and have overwhelmed me with their paths as with waves.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
13They have destroyed my ways, they have lain in wait against me, and they have prevailed, and there was none to help.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
14They have rushed in upon me, as when a wall is broken, and a gate opened, and have rolled themselves down to my miseries.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
15I am brought to nothing: as a wind thou hast taken away my desire: and my prosperity hath passed away like a cloud.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
16And now my soul fadeth within myself, and the days of affliction possess me.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
17In the night my bone is pierced with sorrows: and they that feed upon me, do not sleep.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
18With the multitude of them my garment is consumed, and they have girded me about, as with the collar of my coat.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
19I am compared to dirt, and am likened to embers and ashes.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
20I cry to thee, and thou hearest me not: I stand up, and thou dost not regard me.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
21Thou art changed to be cruel toward me, and in the hardness of thy hand thou art against me.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
22Thou hast lifted me up, and set me as it were upon the wind, and thou hast mightily dashed me.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
23I know that thou wilt deliver me to death, where a house is appointed for every one that liveth.
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
24But yet thou stretchest not forth thy hand to their consumption: and if they shall fall down thou wilt save.
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
25I wept heretofore for him that was afflicted, and my soul had compassion on the poor.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
26I expected good things, and evils are come upon me: I waited for light, and darkness broke out.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
27My inner parts have boiled without any rest, the days of affliction have prevented me.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
28I went mourning without indignation; I rose up, and cried in the crowd.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
29I was the brother of dragons, and companion of ostriches.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
30My skin is become black upon me, and my bones are dried up with heat.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
31My harp is turned to mourning, and my organ into the voice of those that weep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.