ایّوب 24
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1«چونکه زمانها از قادرمطلق مخفی نیست. پس چرا عارفان او ایام او راملاحظه نمی کنند؟
1Times are not hid from the Almighty: but they that know him, know not his days.
2بعضی هستند که حدود رامنتقل می‌سازند و گله‌ها را غصب نموده، می‌چرانند.
2Some have removed landmarks, have taken away flocks by force, and fed them.
3الاغهای یتیمان را می‌رانند و گاوبیوه‌زنان را به گرو می‌گیرند.
3They have driven away the ass of the fatherless, and have taken away the widow’s ox for a pledge.
4فقیران را از راه منحرف می‌سازند، و مسکینان زمین جمیع خویشتن را پنهان می‌کنند.
4They have overturned the way of the poor, and have oppressed together the meek of the earth.
5اینک مثل خروحشی به جهت کار خود به بیابان بیرون رفته، خوراک خود را می‌جویند و صحرا به ایشان نان برای فرزندان ایشان می‌رساند.
5Others like wild asses in the desert go forth to their work: by watching for a prey they get bread for their children.
6علوفه خود را درصحرا درو می‌کنند و تاکستان شریران راخوشه چینی می‌نمایند.
6They reap the field that is not their own, and gather the vintage of his vineyard whom by violence they have oppressed.
7برهنه و بی‌لباس شب رابه‌سر می‌برند و در سرما پوششی ندارند.
7They send men away naked, taking away their clothes who have no covering in the cold:
8ازباران کوهها تر می‌شوند و از عدم پناهگاه، صخره‌ها را در بغل می‌گیرند
8Who are wet, with the showers of the mountains, and having no covering embrace the stones.
9و کسانی هستند که یتیم را از پستان می‌ربایند و از فقیر گرو می‌گیرند.
9They have violently robbed the fatherless, and stripped the poor common people.
10پس ایشان بی‌لباس و برهنه راه می‌روند وبافه‌ها را برمی دارند و گرسنه می‌مانند.
10From the naked and them that go without clothing, and from the hungry they have taken away the ears of corn.
11دردروازه های آنها روغن می‌گیرند و چرخشت آنهارا پایمال می‌کنند و تشنه می‌مانند.
11They have taken their rest at noon among the stores of them, who after having trodden the winepresses suffer thirst.
12ازشهرآباد، نعره می‌زنند و جان مظلومان استغاثه می‌کند. اما خدا حماقت آنها را به نظر نمی آورد.
12Out of the cities they have made men to groan, and the soul of the wounded hath cried out, and God doth not suffer it to pass unrevenged.
13«و دیگرانند که از نور متمردند و راه آن رانمی دانند. و در طریق هایش سلوک نمی نمایند.
13They have been rebellious to the light, they have not known his ways, neither have they returned by his paths.
14قاتل در صبح برمی خیزد و فقیر و مسکین رامی کشد. و در شب مثل دزد می‌شود.
14The murderer riseth at the very break of day, he killeth the needy, and the poor man: but in the night he will be as a thief.
15چشم زناکار نیز برای شام انتظار می‌کشد و می‌گوید که چشمی مرا نخواهد دید، و بر روی خود پرده می‌کشد.
15The eye of the adulterer observeth darkness, saying: No eye shall see me: and he will cover his face.
16در تاریکی به خانه‌ها نقب می‌زنند ودر روز، خویشتن را پنهان می‌کنند و روشنایی رانمی دانند،
16He diggeth through houses in the dark, as in the day they had appointed for themselves, and they have not known the light.
17زیرا صبح برای جمیع ایشان مثل سایه موت است، چونکه ترسهای سایه موت رامی دانند.
17If the morning suddenly appear, it is to them the shadow of death: and they walk in darkness as if it were in light.
18آنها بر روی آبها سبک‌اند و نصیب ایشان بر زمین ملعون است، و به راه تاکستان مراجعت نمی کنند.
18He is light upon the face of the water: cursed be his portion on the earth, let him not walk by the way of the vineyards.
19چنانکه خشکی و گرمی آب برف را نابود می‌سازد، همچنین هاویه خطاکاران را.
19Let him pass from the snow waters to excessive heat, and his sin even to hell.
20رحم (مادرش ) او را فراموش می‌نماید و کرم، او را نوش می‌کند. و دیگر مذکورنخواهد شد، و شرارت مثل درخت بریده خواهدشد.
20Let mercy forget him: may worms be his sweetness: let him be remembered no more, but be broken in pieces as an unfruitful tree.
21زن عاقر را که نمی زاید می‌بلعد و به زن بیوه احسان نمی نماید،
21For he hath fed the barren that beareth not, and to the widow he hath done no good.
22و اما خدا جباران را به قوت خود محفوظ می‌دارد. برمی خیزند اگرچه امید زندگی ندارند،
22He hath pulled down the strong by his might: and when he standeth up, he shall not trust to his life.
23ایشان را اطمینان می‌بخشد و بر آن تکیه می‌نمایند، اما چشمان اوبر راههای ایشان است.
23God hath given him place for penance, and he abuseth it unto pride: but his eyes are upon his ways.
24اندک زمانی بلندمی شوند، پس نیست می‌گردند و پست شده، مثل سایرین برده می‌شوند و مثل سر سنبله‌ها بریده می‌گردند،
24They are lifted up for a little while and shall not stand, and shall be brought down as all things, and shall be taken away, and as the tops of the ears of corn they shall be broken.
25و اگر چنین نیست پس کیست که مراتکذیب نماید و کلام مرا ناچیز گرداند؟»
25And if it be not so, who can convince me that I have lied, and set my words before God?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.