ایّوب 11
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1و صوفر نعماتی در جواب گفت:
1Then Sophar the Naamathite answered, and said:
2«آیابه کثرت سخنان جواب نباید داد و مردپرگو عادل شمرده شود؟
2Shall not he that speaketh much, hear also? or shall a man full of talk be justified?
3آیا بیهوده‌گویی تومردمان را ساکت کند و یا سخریه کنی و کسی تورا خجل نسازد؟
3Shall men hold their peace to thee only? and when thou hast mocked others, shall no man confute thee?
4و می‌گویی تعلیم من پاک است، و من در نظر تو بی‌گناه هستم.
4For thou hast said: My word is pure, and I am clean in thy sight.
5و لیکن کاش که خدا سخن بگوید و لبهای خود را بر تو بگشاید،
5And I wish that God would speak with thee, and would open his lips to thee,
6و اسرار حکمت را برای تو بیان کند. زیرا که درماهیت خود دو طرف دارد. پس بدان که خدا کمتراز گناهانت تو را سزا داده است.
6That he might shew thee the secrets of wisdom, and that his law is manifold, and thou mightest understand that he exacteth much less of thee, than thy iniquity deserveth.
7آیا عمق های خدا را می‌توانی دریافت نمود؟ یا به کنه قادرمطلق توانی رسید؟
7Peradventure thou wilt comprehend the steps of God, and wilt find out the Almighty perfectly?
8مثل بلندیهای آسمان است؛ چه خواهی کرد؟ گودتر از هاویه است؛ چه توانی دانست؟
8He is higher than heaven, and what wilt thou do? he is deeper than hell, and how wilt thou know?
9پیمایش آن از جهان طویل تر واز دریا پهن تر است.
9The measure of him is longer than the earth, and broader than the sea.
10اگر سخت بگیرد و حبس نماید و به محاکمه دعوت کند کیست که او راممانعت نماید؟
10If he shall overturn all things, or shall press them together, who shall contradict him?
11زیرا که بطالت مردم را می‌داندو شرارت را می‌بیند اگرچه در آن تامل نکند.
11For he knoweth the vanity of men, and when he seeth iniquity, doth he not consider it?
12ومرد جاهل آنوقت فهیم می‌شود که بچه خروحشی، انسان متولد شود.
12A vain man is lifted up into pride, and thinketh himself born free like a wild ass’s colt.
13اگر تو دل خود راراست سازی و دستهای خود را بسوی او درازکنی،
13Rut thou hast hardened thy heart, and hast spread thy hands to him.
14اگر در دست تو شرارت باشد، آن را ازخود دور کن، و بی‌انصافی در خیمه های تو ساکن نشود.
14If thou wilt put away from thee the iniquity that is in thy hand, and lot not injustice remain in thy tabernacle:
15پس یقین روی خود را بی‌عیب برخواهی افراشت، و مستحکم شده، نخواهی ترسید.
15Then mayst thou lift up thy face without spot, and thou shalt be steadfast, and shalt not fear.
16زیرا که مشقت خود را فراموش خواهی کرد، و آن را مثل آب رفته به یاد خواهی آورد،
16Thou shalt also forget misery, and remember it only as waters that are passed away.
17و روزگار تو از وقت ظهر روشن ترخواهد شد، و اگرچه تاریکی باشد، مثل صبح خواهد گشت.
17And brightness like that of the noonday, shall arise to thee at evening: and when thou shalt think thyself consumed, thou shalt rise as the day star.
18و مطمئن خواهی بود چونکه امید داری، و اطراف خود را تجسس نموده، ایمن خواهی خوابید.
18And thou shalt have confidence, hope being set before thee, and being buried thou shalt sleep secure.
19و خواهی خوابید وترساننده‌ای نخواهد بود، و بسیاری تو راتملق خواهند نمود.
19Thou shalt rest, and there shall be none to make thee afraid: and many shall entreat thy face.
20لیکن چشمان شریران کاهیده می‌شود و ملجای ایشان از ایشان نابود می‌گردد و امید ایشان جان کندن ایشان است.»
20But the eyes of the wicked shall decay, and the way to escape shall fail them, and their hope the abomination of the soul.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.