ایّوب 17

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)

1«روح من تلف شده، و روزهایم تمام گردیده، و قبر برای من حاضر است.

1My spirit shall be wasted, my days shall be shortened, and only the grave remaineth for me.

2به درستی که استهزاکنندگان نزد منند، و چشم من در منازعت ایشان دائم می‌ماند.

2I have not sinned, and my eye abideth in bitterness.

3الان گرو بده و به جهت من نزد خود ضامن باش. والا کیست که به من دست دهد؟

3Deliver me O Lord, and set me beside thee, and let any man’s hand fight against me.

4چونکه دل ایشان را از حکمت منع کرده‌ای، بنابراین ایشان را بلند نخواهی ساخت.

4Thou hast set their heart far from understanding, therefore they shall not be exalted.

5کسی‌که دوستان خود را به تاراج تسلیم کند، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.

5He promiseth a prey to his companions, and the eyes of his children shall fail.

6مرا نزدامت‌ها مثل ساخته است، و مثل کسی‌که بر رویش آب دهان اندازند شده‌ام.

6He hath made me as it were a byword of the people, and I am an example before them.

7چشم من از غصه کاهیده شده است، و تمامی اعضایم مثل سایه گردیده.

7My eye is dim through indignation, and my limbs are brought as it were to nothing.

8راستان به‌سبب این، حیران می‌مانند وصالحان خویشتن را بر ریاکاران برمی انگیزانند.

8The just shall be astonished at this, and the innocent shall be raised up against the hypocrite.

9لیکن مرد عادل به طریق خود متمسک می‌شود، و کسی‌که دست پاک دارد، در قوت ترقی خواهدنمود.

9And the just man shall hold on his way, and he that hath clean hands shall be stronger and stronger.

10«اما همه شما برگشته، الان بیایید و در میان شما حکیمی نخواهم یافت.

10Wherefore be you all converted, and come, and I shall not find among you any wise man.

11روزهای من گذشته، و قصدهای من و فکرهای دلم منقطع شده است.

11My days have passed away, my thoughts are dissipated, tormenting my heart.

12شب را به روز تبدیل می‌کنند و باوجود تاریکی می‌گویند روشنایی نزدیک است.

12They have turned night into day, and after darkness I hope for light again.

13وقتی که امید دارم هاویه خانه من می‌باشد، وبستر خود را در تاریکی می‌گسترانم،

13If I wait hell is my house, and I have made my bed in darkness.

14و به هلاکت می‌گویم تو پدر من هستی و به کرم که تومادر و خواهر من می‌باشی.

14If I have said to rottenness: Thou art my father; to worms, my mother and my sister.

15پس امید من کجااست؟ و کیست که امید مرا خواهد دید؟

15Where is now then my expectation, and who considereth my patience?

16تابندهای هاویه فرو می‌رود، هنگامی که با هم درخاک نزول (نماییم ).»

16All that I have shall go down into the deepest pit: thinkest thou that there at least I shall have rest?

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.