ایّوب 16
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1پس ایوب در جواب گفت:
1Then Job answered, and said:
2«بسیارچیزها مثل این شنیدم. تسلی دهندگان مزاحم همه شما هستید.
2I have often heard such things as these: you are all troublesome comforters.
3آیا سخنان باطل راانتها نخواهد شد؟ و کیست که تو را به جواب دادن تحریک می‌کند؟
3Shall windy words have no end? or is it any trouble to thee to speak?
4من نیز مثل شمامی توانستم بگویم، اگر جان شما در جای جان من می‌بود، و سخنها به ضد شما ترتیب دهم، و سرخود را بر شما بجنبانم،
4I also could speak like you: and would God your soul were for my soul.
5لیکن شما را به دهان خود تقویت می‌دادم و تسلی لبهایم غم شما رارفع می‌نمود.
5I would comfort you also with words, and would wag my head over you.
6«اگر من سخن گویم، غم من رفع نمی گردد؛ واگر ساکت شوم مرا چه راحت حاصل می‌شود؟
6I would strengthen you with my mouth, and would move my lips, as sparing you.
7لیکن الان او مرا خسته نموده است. تو تمامی جماعت مرا ویران ساخته‌ای.
7But what shall I do? If I speak, my pain will not rest: and if I hold my peace, it will not depart from me.
8مرا سخت گرفتی و این بر من شاهد شده است. و لاغری من به ضدمن برخاسته، روبرویم شهادت می‌دهد.
8But now my sorrow hath oppressed me, and all my limbs are brought to nothing.
9در غضب خود مرا دریده و بر من جفا نموده است. دندانهایش را بر من افشرده و مثل دشمنم چشمان خود را بر من تیز کرده است.
9My wrinkles bear witness against me, and a false speaker riseth up against my face, contradicting me.
10دهان خود را بر من گشوده‌اند، بر رخسار من به استحقارزده‌اند، به ضد من با هم اجتماع نموده‌اند.
10He hath gathered together his fury against me, and threatening me he hath gnashed with his teeth upon me: my enemy hath beheld me with terrible eyes.
11خدامرا به‌دست ظالمان تسلیم نموده، و مرا به‌دست شریران افکنده است.
11They have opened their mouths upon me, and reproaching me they have struck me on the cheek, they are filled with my pains.
12چون در راحت بودم مراپاره پاره کرده است، و گردن مرا گرفته، مرا خردکرده، و مرا برای هدف خود نصب نموده است.
12God hath shut me up with the unjust man, and hath delivered me into the hands of the wicked.
13تیرهایش مرا احاطه کرد. گرده هایم را پاره می‌کند و شفقت نمی نماید. و زهره مرا به زمین می‌ریزد.
13I that was formerly so wealthy, am all on a sudden broken to pieces: he hath taken me by my neck, he hath broken me, and hath set me up to be his mark.
14مرا زخم بر زخم، مجروح می‌سازد ومثل جبار، بر من حمله می‌آورد.
14He hath compassed me round about with his lances, he hath wounded my loins, he hath not spared, and hath poured out my bowels on the earth.
15بر پوست خود پلاس دوخته‌ام، و شاخ خود را در خاک خوار نموده‌ام.
15He hath torn me with wound upon wound, he hath rushed in upon me like a giant.
16روی من از گریستن سرخ شده است، و بر مژگانم سایه موت است.
16I have sowed sackcloth upon my skin, and have covered my flesh with ashes.
17اگر‌چه هیچ بی‌انصافی در دست من نیست، و دعای من پاک است.
17My face is swollen with weeping, and my eyelids are dim.
18ای زمین خون مرا مپوشان، واستغاثه مرا آرام نباشد.
18These things have I suffered without the iniquity of my hand, when I offered pure prayers to God.
19اینک الان نیز شاهد من در آسمان است، و گواه من در اعلی علیین.
19O earth, cover not thou my blood, neither let my cry find a hiding place in thee.
20دوستانم مرا استهزا می‌کنند، لیکن چشمانم نزد خدا اشک می‌ریزد.
20For behold my witness is in heaven, and he that knoweth my conscience is on high.
21و آیا برای انسان نزدخدا محاجه می‌کند، مثل بنی آدم که برای همسایه خود می‌نماید؟
21My friends are full of words: my eye poureth out tears to God.
22زیرا سالهای اندک سپری می‌شود، پس به راهی که برنمی گردم، خواهم رفت.
22And O that a man might so be judged with God, as the son of man is judged with his companion!
no verse 23 in this text
23For behold short years pass away and I am walking in a path by which I shall not return.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.