ایّوب 16
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1پس ایوب در جواب گفت:
1Then Job answered and said:
2«بسیارچیزها مثل این شنیدم. تسلی دهندگان مزاحم همه شما هستید.
2I have heard many such things; sorry comforters are ye all.
3آیا سخنان باطل راانتها نخواهد شد؟ و کیست که تو را به جواب دادن تحریک می‌کند؟
3Shall windy words have an end? Or what provoketh thee that thou answerest?
4من نیز مثل شمامی توانستم بگویم، اگر جان شما در جای جان من می‌بود، و سخنها به ضد شما ترتیب دهم، و سرخود را بر شما بجنبانم،
4I also could speak as ye do; if your soul were in my soul's stead, I could join words together against you, and shake my head at you.
5لیکن شما را به دهان خود تقویت می‌دادم و تسلی لبهایم غم شما رارفع می‌نمود.
5I would strengthen you with my mouth, and the moving of my lips would assuage your grief.
6«اگر من سخن گویم، غم من رفع نمی گردد؛ واگر ساکت شوم مرا چه راحت حاصل می‌شود؟
6Though I speak, my pain is not assuaged; and though I forbear, what am I eased?
7لیکن الان او مرا خسته نموده است. تو تمامی جماعت مرا ویران ساخته‌ای.
7But now He hath made me weary; Thou hast made desolate all my company.
8مرا سخت گرفتی و این بر من شاهد شده است. و لاغری من به ضدمن برخاسته، روبرویم شهادت می‌دهد.
8And Thou hast shrivelled me up, which is a witness against me; and my leanness riseth up against me, it testifieth to my face.
9در غضب خود مرا دریده و بر من جفا نموده است. دندانهایش را بر من افشرده و مثل دشمنم چشمان خود را بر من تیز کرده است.
9He hath torn me in His wrath, and hated me; He hath gnashed upon me with His teeth; mine adversary sharpeneth his eyes upon me.
10دهان خود را بر من گشوده‌اند، بر رخسار من به استحقارزده‌اند، به ضد من با هم اجتماع نموده‌اند.
10They have gaped upon me with their mouth; they have smitten me upon the cheek scornfully; they gather themselves together against me.
11خدامرا به‌دست ظالمان تسلیم نموده، و مرا به‌دست شریران افکنده است.
11God delivereth me to the ungodly, and casteth me into the hands of the wicked.
12چون در راحت بودم مراپاره پاره کرده است، و گردن مرا گرفته، مرا خردکرده، و مرا برای هدف خود نصب نموده است.
12I was at ease, and He broke me asunder; yea, He hath taken me by the neck, and dashed me to pieces; He hath also set me up for His mark.
13تیرهایش مرا احاطه کرد. گرده هایم را پاره می‌کند و شفقت نمی نماید. و زهره مرا به زمین می‌ریزد.
13His archers compass me round about, He cleaveth my reins asunder, and doth not spare; He poureth out my gall upon the ground.
14مرا زخم بر زخم، مجروح می‌سازد ومثل جبار، بر من حمله می‌آورد.
14He breaketh me with breach upon breach; He runneth upon me like a giant.
15بر پوست خود پلاس دوخته‌ام، و شاخ خود را در خاک خوار نموده‌ام.
15I have sewed sackcloth upon my skin, and have laid my horn in the dust.
16روی من از گریستن سرخ شده است، و بر مژگانم سایه موت است.
16My face is reddened with weeping, and on my eyelids is the shadow of death;
17اگر‌چه هیچ بی‌انصافی در دست من نیست، و دعای من پاک است.
17Although there is no violence in my hands, and my prayer is pure.
18ای زمین خون مرا مپوشان، واستغاثه مرا آرام نباشد.
18O earth, cover not thou my blood, and let my cry have no resting-place.
19اینک الان نیز شاهد من در آسمان است، و گواه من در اعلی علیین.
19Even now, behold, my Witness is in heaven, and He that testifieth of me is on high.
20دوستانم مرا استهزا می‌کنند، لیکن چشمانم نزد خدا اشک می‌ریزد.
20Mine inward thoughts are my intercessors, mine eye poureth out tears unto God;
21و آیا برای انسان نزدخدا محاجه می‌کند، مثل بنی آدم که برای همسایه خود می‌نماید؟
21That He would set aright a man contending with God, as a son of man setteth aright his neighbour!
22زیرا سالهای اندک سپری می‌شود، پس به راهی که برنمی گردم، خواهم رفت.
22For the years that are few are coming on, and I shall go the way whence I shall not return.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.