ایّوب 14
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1قلیل الایام و پر از زحمات است.
1Man that is born of a woman is of few days, and full of trouble.
2مثل گل می‌روید و بریده می‌شود. و مثل سایه می‌گریزد و نمی ماند.
2He cometh forth like a flower, and withereth; he fleeth also as a shadow, and continueth not.
3و آیا بر چنین شخص چشمان خود را می‌گشایی و مرا با خود به محاکمه می‌آوری؟
3And dost Thou open Thine eyes upon such a one, and bringest me into judgment with Thee?
4کیست که چیز طاهر را ازچیز نجس بیرون آورد؟ هیچکس نیست.
4Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.
5چونکه روزهایش مقدر است و شماره ماههایش نزد توست و حدی از برایش گذاشته‌ای که از آن تجاوز نتواند نمود.
5Seeing his days are determined, the number of his months is with Thee, and Thou hast appointed his bounds that he cannot pass;
6از او رو بگردان تاآرام گیرد. و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
6Look away from him, that he may rest, till he shall accomplish, as a hireling, his day.
7«زیرا برای درخت امیدی است که اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابودنخواهد شد.
7For there is hope of a tree, if it be cut down, that it will sprout again, and that the tender branch thereof will not cease.
8اگر‌چه ریشه‌اش در زمین کهنه شود، و تنه آن در خاک بمیرد.
8Though the root thereof wax old in the earth, and the stock thereof die in the ground;
9لیکن از بوی آب، رمونه می‌کند و مثل نهال نو، شاخه‌ها می‌آورد.
9Yet through the scent of water it will bud, and put forth boughs like a plant.
10اما مرد می‌میرد و فاسد می‌شود و آدمی چون جان را سپارد کجا است؟
10But man dieth, and lieth low; yea, man perisheth, and where is he?
11چنانکه آبها از دریازایل می‌شود، و نهرها ضایع و خشک می‌گردد.
11As the waters fail from the sea, and the river is drained dry;
12همچنین انسان می‌خوابد و برنمی خیزد، تانیست شدن آسمانها بیدار نخواهند شد و ازخواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
12So man lieth down and riseth not; till the heavens be no more, they shall not awake, nor be roused out of their sleep.
13کاش که مرا در هاویه پنهان کنی؛ و تا غضبت فرو نشیند، مرا مستور سازی؛ و برایم زمانی تعیین نمایی تا مرا به یاد آوری.
13Oh that Thou wouldest hide me in the nether-world, that Thou wouldest keep me secret, until Thy wrath be past, that Thou wouldest appoint me a set time, and remember me! —
14اگر مرد بمیرد باردیگر زنده شود؛ در تمامی روزهای مجاهده خودانتظار خواهم کشید، تا وقت تبدیل من برسد.
14If a man die, may he live again? All the days of my service would I wait, till my relief should come —
15تو ندا خواهی کرد و من جواب خواهم داد، و به صنعت دست خود مشتاق خواهی شد.
15Thou wouldest call, and I would answer Thee; Thou wouldest have a desire to the work of Thy hands.
16اما الان قدمهای مرا می‌شماری و آیا برگناه من پاسبانی نمی کنی؟
16But now Thou numberest my steps, Thou dost not even wait for my sin;
17معصیت من در کیسه مختوم است. و خطای مرا مسدود ساخته‌ای.
17My transgression is sealed up in a bag, and Thou heapest up mine iniquity.
18به درستی کوهی که می‌افتد فانی می‌شود وصخره از مکانش منتقل می‌گردد.
18And surely the mountain falling crumbleth away, and the rock is removed out of its place;
19آب سنگهارا می‌ساید، و سیلهایش خاک زمین را می‌برد. همچنین امید انسان را تلف می‌کنی،
19The waters wear the stones; the overflowings thereof wash away the dust of the earth; so Thou destroyest the hope of man.
20بر او تا به ابد غلبه می‌کنی، پس می‌رود. روی او را تغییرمی دهی و او را رها می‌کنی.
20Thou prevailest for ever against him, and he passeth; Thou changest his countenance, and sendest him away.
21پسرانش به عزت می‌رسند و او نمی داند. یا به ذلت می‌افتند و ایشان را به نظر نمی آورد.
21His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, but he regardeth them not.
22برای خودش فقط جسد اواز درد بی‌تاب می‌شود. و برای خودش جان اوماتم می‌گیرد.»
22But his flesh grieveth for him, and his soul mourneth over him.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.