ایّوب 31
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
1I made a covenant with mine eyes; how then should I look upon a maid?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
2For what would be the portion of God from above, and the heritage of the Almighty from on high?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
3Is it not calamity to the unrighteous, and disaster to the workers of iniquity?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
4Doth not He see my ways, and count all my steps?
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
5If I have walked with vanity, and my foot hath hasted to deceit —
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
6Let me be weighed in a just balance, that God may know mine integrity —
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
7If my step hath turned out of the way, and my heart walked after mine eyes, and if any spot hath cleaved to my hands;
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
8Then let me sow, and let another eat; yea, let the produce of my field be rooted out.
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
9If my heart have been enticed unto a woman, and I have lain in wait at my neighbour's door;
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
10Then let my wife grind unto another, and let others bow down upon her.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
11For that were a heinous crime; yea, it were an iniquity to be punished by the judges.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
12For it is a fire that consumeth unto destruction, and would root out all mine increase.
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
13If I did despise the cause of my man-servant, or of my maid-servant, when they contended with me —
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
14What then shall I do when God riseth up? And when He remembereth, what shall I answer Him?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
15Did not He that made me in the womb make him? And did not One fashion us in the womb?
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
16If I have withheld aught that the poor desired, or have caused the eyes of the widow to fail;
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
17Or have eaten my morsel myself alone, and the fatherless hath not eaten thereof —
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
18Nay, from my youth he grew up with me as with a father, and I have been her guide from my mother's womb.
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
19If I have seen any wanderer in want of clothing, or that the needy had no covering;
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
20If his loins have not blessed me, and if he were not warmed with the fleece of my sheep;
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
21If I have lifted up my hand against the fatherless, because I saw my help in the gate;
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
22Then let my shoulder fall from the shoulder-blade, and mine arm be broken from the bone.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
23For calamity from God was a terror to me, and by reason of His majesty I could do nothing.
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
24If I have made gold my hope, and have said to the fine gold: 'Thou art my confidence';
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
25If I rejoiced because my wealth was great, and because my hand had gotten much;
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
26If I beheld the sun when it shined, or the moon walking in brightness;
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
27And my heart hath been secretly enticed, and my mouth hath kissed my hand;
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
28This also were an iniquity to be punished by the judges; for I should have lied to God that is above.
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
29If I rejoiced at the destruction of him that hated me, or exulted when evil found him —
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
30Yea, I suffered not my mouth to sin by asking his life with a curse.
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
31If the men of my tent said not: 'Who can find one that hath not been satisfied with his meat?'
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
32The stranger did not lodge in the street; my doors I opened to the roadside.
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
33If after the manner of men I covered my transgressions, by hiding mine iniquity in my bosom —
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
34Because I feared the great multitude, and the most contemptible among families terrified me, so that I kept silence, and went not out of the door.
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
35Oh that I had one to hear me! — Lo, here is my signature, let the Almighty answer me — and that I had the indictment which mine adversary hath written!
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
36Surely I would carry it upon my shoulder; I would bind it unto me as a crown.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
37I would declare unto him the number of my steps; as a prince would I go near unto him.
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
38If my land cry out against me, and the furrows thereof weep together;
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
39If I have eaten the fruits thereof without money, or have caused the tillers thereof to be disappointed —
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
40Let thistles grow instead of wheat, and noisome weeds instead of barley. The words of Job are ended.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.