ایّوب 31
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
1I made a covenant with mine eyes; why then should I think upon a maid?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
2For what portion of God is there from above? and what inheritance of the Almighty from on high?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
3Is not destruction to the wicked? and a strange punishment to the workers of iniquity?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
4Doth not he see my ways, and count all my steps?
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
5If I have walked with vanity, or if my foot hath hasted to deceit;
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
6Let me be weighed in an even balance, that God may know mine integrity.
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
7If my step hath turned out of the way, and mine heart walked after mine eyes, and if any blot hath cleaved to mine hands;
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
8Then let me sow, and let another eat; yea, let my offspring be rooted out.
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
9If mine heart have been deceived by a woman, or if I have laid wait at my neighbour’s door;
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
10Then let my wife grind unto another, and let others bow down upon her.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
11For this is an heinous crime; yea, it is an iniquity to be punished by the judges.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
12For it is a fire that consumeth to destruction, and would root out all mine increase.
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
13If I did despise the cause of my manservant or of my maidservant, when they contended with me;
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
14What then shall I do when God riseth up? and when he visiteth, what shall I answer him?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
15Did not he that made me in the womb make him? and did not one fashion us in the womb?
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
16If I have withheld the poor from their desire, or have caused the eyes of the widow to fail;
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
17Or have eaten my morsel myself alone, and the fatherless hath not eaten thereof;
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
18(For from my youth he was brought up with me, as with a father, and I have guided her from my mother’s womb;)
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
19If I have seen any perish for want of clothing, or any poor without covering;
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
20If his loins have not blessed me, and if he were not warmed with the fleece of my sheep;
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
21If I have lifted up my hand against the fatherless, when I saw my help in the gate:
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
22Then let mine arm fall from my shoulder blade, and mine arm be broken from the bone.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
23For destruction from God was a terror to me, and by reason of his highness I could not endure.
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
24If I have made gold my hope, or have said to the fine gold, Thou art my confidence;
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
25If I rejoiced because my wealth was great, and because mine hand had gotten much;
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
26If I beheld the sun when it shined, or the moon walking in brightness;
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
27And my heart hath been secretly enticed, or my mouth hath kissed my hand:
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
28This also were an iniquity to be punished by the judge: for I should have denied the God that is above.
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
29If I rejoiced at the destruction of him that hated me, or lifted up myself when evil found him:
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
30Neither have I suffered my mouth to sin by wishing a curse to his soul.
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
31If the men of my tabernacle said not, Oh that we had of his flesh! we cannot be satisfied.
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
32The stranger did not lodge in the street: but I opened my doors to the traveller.
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
33If I covered my transgressions as Adam, by hiding mine iniquity in my bosom:
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
34Did I fear a great multitude, or did the contempt of families terrify me, that I kept silence, and went not out of the door?
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
35Oh that one would hear me! behold, my desire is, that the Almighty would answer me, and that mine adversary had written a book.
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
36Surely I would take it upon my shoulder, and bind it as a crown to me.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
37I would declare unto him the number of my steps; as a prince would I go near unto him.
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
38If my land cry against me, or that the furrows likewise thereof complain;
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
39If I have eaten the fruits thereof without money, or have caused the owners thereof to lose their life:
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
40Let thistles grow instead of wheat, and cockle instead of barley. The words of Job are ended.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.