ایّوب 24
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1«چونکه زمانها از قادرمطلق مخفی نیست. پس چرا عارفان او ایام او راملاحظه نمی کنند؟
1Why, seeing times are not hidden from the Almighty, do they that know him not see his days?
2بعضی هستند که حدود رامنتقل می‌سازند و گله‌ها را غصب نموده، می‌چرانند.
2Some remove the landmarks; they violently take away flocks, and feed thereof .
3الاغهای یتیمان را می‌رانند و گاوبیوه‌زنان را به گرو می‌گیرند.
3They drive away the ass of the fatherless, they take the widow’s ox for a pledge.
4فقیران را از راه منحرف می‌سازند، و مسکینان زمین جمیع خویشتن را پنهان می‌کنند.
4They turn the needy out of the way: the poor of the earth hide themselves together.
5اینک مثل خروحشی به جهت کار خود به بیابان بیرون رفته، خوراک خود را می‌جویند و صحرا به ایشان نان برای فرزندان ایشان می‌رساند.
5Behold, as wild asses in the desert, go they forth to their work; rising betimes for a prey: the wilderness yieldeth food for them and for their children.
6علوفه خود را درصحرا درو می‌کنند و تاکستان شریران راخوشه چینی می‌نمایند.
6They reap every one his corn in the field: and they gather the vintage of the wicked.
7برهنه و بی‌لباس شب رابه‌سر می‌برند و در سرما پوششی ندارند.
7They cause the naked to lodge without clothing, that they have no covering in the cold.
8ازباران کوهها تر می‌شوند و از عدم پناهگاه، صخره‌ها را در بغل می‌گیرند
8They are wet with the showers of the mountains, and embrace the rock for want of a shelter.
9و کسانی هستند که یتیم را از پستان می‌ربایند و از فقیر گرو می‌گیرند.
9They pluck the fatherless from the breast, and take a pledge of the poor.
10پس ایشان بی‌لباس و برهنه راه می‌روند وبافه‌ها را برمی دارند و گرسنه می‌مانند.
10They cause him to go naked without clothing, and they take away the sheaf from the hungry;
11دردروازه های آنها روغن می‌گیرند و چرخشت آنهارا پایمال می‌کنند و تشنه می‌مانند.
11Which make oil within their walls, and tread their winepresses, and suffer thirst.
12ازشهرآباد، نعره می‌زنند و جان مظلومان استغاثه می‌کند. اما خدا حماقت آنها را به نظر نمی آورد.
12Men groan from out of the city, and the soul of the wounded crieth out: yet God layeth not folly to them .
13«و دیگرانند که از نور متمردند و راه آن رانمی دانند. و در طریق هایش سلوک نمی نمایند.
13They are of those that rebel against the light; they know not the ways thereof, nor abide in the paths thereof.
14قاتل در صبح برمی خیزد و فقیر و مسکین رامی کشد. و در شب مثل دزد می‌شود.
14The murderer rising with the light killeth the poor and needy, and in the night is as a thief.
15چشم زناکار نیز برای شام انتظار می‌کشد و می‌گوید که چشمی مرا نخواهد دید، و بر روی خود پرده می‌کشد.
15The eye also of the adulterer waiteth for the twilight, saying, No eye shall see me: and disguiseth his face.
16در تاریکی به خانه‌ها نقب می‌زنند ودر روز، خویشتن را پنهان می‌کنند و روشنایی رانمی دانند،
16In the dark they dig through houses, which they had marked for themselves in the daytime: they know not the light.
17زیرا صبح برای جمیع ایشان مثل سایه موت است، چونکه ترسهای سایه موت رامی دانند.
17For the morning is to them even as the shadow of death: if one know them, they are in the terrors of the shadow of death.
18آنها بر روی آبها سبک‌اند و نصیب ایشان بر زمین ملعون است، و به راه تاکستان مراجعت نمی کنند.
18He is swift as the waters; their portion is cursed in the earth: he beholdeth not the way of the vineyards.
19چنانکه خشکی و گرمی آب برف را نابود می‌سازد، همچنین هاویه خطاکاران را.
19Drought and heat consume the snow waters: so doth the grave those which have sinned.
20رحم (مادرش ) او را فراموش می‌نماید و کرم، او را نوش می‌کند. و دیگر مذکورنخواهد شد، و شرارت مثل درخت بریده خواهدشد.
20The womb shall forget him; the worm shall feed sweetly on him; he shall be no more remembered; and wickedness shall be broken as a tree.
21زن عاقر را که نمی زاید می‌بلعد و به زن بیوه احسان نمی نماید،
21He evil entreateth the barren that beareth not: and doeth not good to the widow.
22و اما خدا جباران را به قوت خود محفوظ می‌دارد. برمی خیزند اگرچه امید زندگی ندارند،
22He draweth also the mighty with his power: he riseth up, and no man is sure of life.
23ایشان را اطمینان می‌بخشد و بر آن تکیه می‌نمایند، اما چشمان اوبر راههای ایشان است.
23Though it be given him to be in safety, whereon he resteth; yet his eyes are upon their ways.
24اندک زمانی بلندمی شوند، پس نیست می‌گردند و پست شده، مثل سایرین برده می‌شوند و مثل سر سنبله‌ها بریده می‌گردند،
24They are exalted for a little while, but are gone and brought low; they are taken out of the way as all other , and cut off as the tops of the ears of corn.
25و اگر چنین نیست پس کیست که مراتکذیب نماید و کلام مرا ناچیز گرداند؟»
25And if it be not so now, who will make me a liar, and make my speech nothing worth?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.